secundair logo knw 1

Dit jaar staan we stil bij de Watersnoodramp van februari 1953, nu 70 jaar geleden. We prijzen de Deltawerken, het antwoord op de ramp, die een robuuste verdediging vormen en het waterveiligheidsbeleid schragen. Toch wordt het beleid bijgesteld, nu na de ramp in juli 2021 toen door extreme regenval in België, Duitsland en Limburg stad, dorp en land onder water liepen met ingrijpende gevolgen.

H2O cover Feb H2O februaridoor Bert Westenbrink

Deze keer is het antwoord op de vloed: we moeten er ons op instellen dat absolute bescherming tegen wateroverlast niet meer mogelijk is. De conclusie staat in het eindadvies van de ‘Beleidstafel wateroverlast en hoogwater’ dat in december verscheen. Het staat er eerlijk: “De omvang van het buienfront en de intensiteit van de neerslag in Limburg heeft ons verrast.”

Eenmaal de verbazing voorbij, kwamen de deskundigen aan de tafel tot een voortschrijdend inzicht: als de schadelijke gevolgen van extreme neerslag niet te voorkomen zijn, moet de nadruk komen te liggen op het beperken ervan. “Om zo maatschappelijke ontwrichting te voorkomen.”

Dat zo’n verstoring een reëel scenario is, blijkt uit de in januari gepubliceerde studie die kennisinstituut Deltares deed naar de effecten van een Limburgse bui op Zuid-Holland. Op basis van een bovenregionale stresstest, de eerste in Nederland, kwamen de onderzoekers tot de conclusie dat veel gebieden langdurig onder water staan als dé bui valt. De impact is groot, zowel sociaal als economisch. Tegen H2O Online sprak overstromingsexpert Karin de Bruijn over ‘maatschappelijke ontwrichting’.

In een andere studie van Deltares naar het watersysteem in Limburg lezen we: absolute bescherming tegen extreme wateroverlast vergt omvangrijke en zeer ingrijpende maatregelen en is niet realistisch. Verdere aanpassingen van het systeem hebben weliswaar (beperkt) zin, maar we moeten ons vooral - als dé bui valt - richten op crisisbeheersing en snel herstel.

En daarmee zijn we terug bij de Beleidstafel. In het advies van het panel staat dat het principe van meerlaagsveiligheid moet worden uitgebreid van drie naar vijf lagen: aan preventie, gevolgbeperking en crisisbeheersing moeten waterbewustzijn en herstel worden toegevoegd.

Beleid voor adequaat herstel van de schade is een taak voor de overheid. Vergroten van het waterbewustzijn betekent dat er omslag moet komen bij burgers en bedrijven, aldus de Beleidstafel. “Acceptatie van risico’s en eigen verantwoordelijkheid nemen horen daar ook bij.”

We moeten zelfredzamer worden, met dank aan dé bui.

Bert Westenbrink is hoofdredacteur van H2O media en schrijft het redactioneel in het vakblad

Typ je reactie...
Je bent niet ingelogd
Of reageer als gast
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Laat je reactie achter en start de discussie...

h2ologoprimair    PODIUM

Podium is een platform voor opinies, blogs, het redactioneel en door waterprofessionals geschreven artikelen. Deze bijdragen (UITGELICHT) zijn voor rekening van de auteurs.
H2O heeft voor Uitgelicht geen bemoeienis met de inhoud, behoudens de beoordeling of de bijdrage in aanmerking komt voor plaatsing. De artikelen mogen geen commerciële grondslag hebben.

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

Hoe bestaat het dat dit maar door gaat en dat de overheid zo lankmoedig ermee om gaat? Sleep de vervuilers voor de rechter overheid!!
Deze gegevens geven een goed overzicht en een schrikbarend beeld van de huidige situatie. De Volksgezondheid staat op het spel. Waarom is er geen inspectie van de Volksgezondheid voor de Milieuhygiene die dit soort zaken bewaakt en binnen de rijksoverheid de plicht heeft en verantwoordelijkheid neemt tot nadere acties? Een dergelijke instantie is hard nodig en is van belang voor alle betrokken partijen incl. het bedrijfsleven. Ook voor de drinkwaterbedrijven moet het van groot belang zijn dat binnen de organisatie van de rijksoverheid een organisatie bestaat die de belangen van de drinkwaterbedrijven als onderdeel van de zorg voor de Volkgezondheid behartigt en een zelfstandige verantwoordelijkheid heeft los van de politieke waan van de dag.
Ben benieuwd of dit ook werkt op PFAS en PFOA?
Je merkt uit reactie van riviergemeenten - achteruitgang van het landschap - dat geld van bebouwing in dit risicogebied toch zwaar telt. Als Rijkswaterstaat zou ik zeggen tegen die eigenaren: zwemdiploma is vereist voor alle bewoners, bij paniek wordt geen hulp geboden, uw verzekering en u als eigenaar zijn 100% voor schade zelf verantwoordelijk.
Wat ik mis in dit stuk, is hoe dit principe in andere landen wordt gehanteerd. En hoe de stoffenreeks en analyse frequentie in andere landen is. Ook dat heeft natuurlijk forse invloed op dit statische principe.  Mijn gevoel is (en ik heb toch al een aantal impact analyses gedaan in andere EU landen) dat we met het verlaten van dit principe een fors aantal plaatsen stijgen op de eu ranglijst waterkwaliteit. Wordt het daarmee beter, nee, wordt de kwaliteit slechter, ook nee. Moeten we onverlet doorgaan met emissiebeperking, zeker.