secundair logo knw 1

De economie van de Europese Unie is sterk afhankelijk van de beschikbaarheid van water voor gewassen in andere werelddelen. Toenemende waterschaarste en droogte hebben een negatieve invloed op de import van onder meer sojabonen, rijst en koffie, stelt het Water Footprint Network.

Volgens de vandaag gepubliceerde studie gebruikt de EU jaarlijks ongeveer 668 kubieke kilometer water voor alle goederen die de unie produceert, consumeert en exporteert. Daarbij ligt 38 procent van de vraag naar water buiten haar grenzen. Deze vraag is vrijwel volledig bestemd voor landbouwproducten. Bij twee derde van het buitenlandse water waarvan de EU afhankelijk is, gaat het om negen landen.

Dat maakt de economie van de EU-landen kwetsbaar voor de toenemende waterschaarste en droogte door de klimaatverandering. Een van de sectoren die hiervan veel last heeft, is de vlees- en melkindustrie. De sojabonen die nodig zijn voor de productie, komen voornamelijk uit waterarme en droge gebieden.

Op de kortere termijn wordt vooral de import van sojabonen, rijst, suikerriet, katoen, amandelen, pistaches en druiven bedreigd. Volgens de onderzoekers zijn deze producten vaak zeer kwetsbaar, omdat zij voornamelijk uit gebieden komen waar water schaars is. Op de langere termijn komt de invoer van koffie en cacao in het geding, wanneer regenpatronen in de producerende landen veranderen. Dat zou dan een nog veel negatiever effect hebben op de Europese economie.

De onderzoekers vinden dat dit onderwerp in het beleid van regeringen en strategieën van bedrijven moet worden meegenomen. Investeringen kunnen de kwetsbaarheid van de Europese economie verminderen, zoals het vergroten van de weerbaarheid tegen droogte en het versterken van de ‘governance’ rondom water.

De studie van het Water Footprint Network is een onderdeel van het project Improving Predictions and Management of Hydrological Extremes (IMPREX). Volgens projectleider Bart van den Hurk van IMPREX maakt het rapport duidelijk dat de gevolgen van klimaatverandering geen lokaal of regionaal maar een wereldwijd verschijnsel zijn. Hierna wordt de kwetsbaarheid van de verschillende Europese sectoren door klimaatverandering verder onderzocht.

Lees hier meer over het onderzoek. 

Typ je reactie...
Je bent niet ingelogd
Of reageer als gast
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Laat je reactie achter en start de discussie...

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

Hoe bestaat het dat dit maar door gaat en dat de overheid zo lankmoedig ermee om gaat? Sleep de vervuilers voor de rechter overheid!!
Deze gegevens geven een goed overzicht en een schrikbarend beeld van de huidige situatie. De Volksgezondheid staat op het spel. Waarom is er geen inspectie van de Volksgezondheid voor de Milieuhygiene die dit soort zaken bewaakt en binnen de rijksoverheid de plicht heeft en verantwoordelijkheid neemt tot nadere acties? Een dergelijke instantie is hard nodig en is van belang voor alle betrokken partijen incl. het bedrijfsleven. Ook voor de drinkwaterbedrijven moet het van groot belang zijn dat binnen de organisatie van de rijksoverheid een organisatie bestaat die de belangen van de drinkwaterbedrijven als onderdeel van de zorg voor de Volkgezondheid behartigt en een zelfstandige verantwoordelijkheid heeft los van de politieke waan van de dag.
Ben benieuwd of dit ook werkt op PFAS en PFOA?
Je merkt uit reactie van riviergemeenten - achteruitgang van het landschap - dat geld van bebouwing in dit risicogebied toch zwaar telt. Als Rijkswaterstaat zou ik zeggen tegen die eigenaren: zwemdiploma is vereist voor alle bewoners, bij paniek wordt geen hulp geboden, uw verzekering en u als eigenaar zijn 100% voor schade zelf verantwoordelijk.
Wat ik mis in dit stuk, is hoe dit principe in andere landen wordt gehanteerd. En hoe de stoffenreeks en analyse frequentie in andere landen is. Ook dat heeft natuurlijk forse invloed op dit statische principe.  Mijn gevoel is (en ik heb toch al een aantal impact analyses gedaan in andere EU landen) dat we met het verlaten van dit principe een fors aantal plaatsen stijgen op de eu ranglijst waterkwaliteit. Wordt het daarmee beter, nee, wordt de kwaliteit slechter, ook nee. Moeten we onverlet doorgaan met emissiebeperking, zeker.