0
0
0
s2smodern

Is het mogelijk om met het ‘wondermateriaal’ grafeen zeewater om te zetten in drinkbaar water? Volgens onderzoekers van de Universiteit van Manchester wel. Zij hebben een zeef van grafeenoxide ontwikkeld voor het filteren van zout.

Grafeen wordt vanwege zijn bijzondere eigenschappen ook wel ‘wonderkoolstof’ genoemd. Het is het dunste materiaal ooit gecreëerd: een laag koolstofmoleculen van slechts één atoom dik, gerangschikt in een zeshoekig rooster. Grafeen is flexibel, superlicht en meer dan honderd keer sterker als het sterkste staal. Het was al bekend dat de wonderkoolstof zout kan tegenhouden. Grafeen zwelt echter op als het in contact komt met water en laat daardoor veel zoutdeeltjes door. Ook is het erg duur om grote hoeveelheden grafeen te produceren.

De Britse onderzoekers hebben een oplossing bedacht. Zij ontwikkelden een zeef van grafeenoxide om het zout uit zeewater te filteren. Daarmee kan zeewater wel worden omgezet in drinkbaar water. De onderzoekers publiceerden hierover deze week een artikel in het tijdschrift Nature Nanotechnology. Volgens professor Rahul Nair die het onderzoek leidt, gaat het om een belangrijke stap voorwaarts die nieuwe mogelijkheden opent voor de verbetering van de ontziltingstechnologie.

Nahir licht dit toe op de website van de BBC: “Grafeenoxide kan met simpele oxidatie worden gemaakt in het laboratorium. We kunnen het dan als inkt of een oplossing vormen op een substraat of poreus materiaal. Dat kunnen we vervolgens gebruiken als een membraan.” In dit membraan worden dan kleine gaatjes gemaakt. Nahir heeft het wel over een uitdaging om een membraan bruikbaar voor ontzilting te maken. “Je moet zeer uniforme gaatjes maken die kleiner dan een nanometer zijn.”

De nieuwe techniek is veelbelovend, aldus Nair. “Grafeenoxide heeft wat betreft de schaalbaarheid en de kostprijs van het materiaal een potentieel voordeel boven grafeen dat bestaat uit één laagje.” Op de site van de Universiteit van Manchester wordt zelfs gesteld dat de technologie kan zorgen voor een revolutie bij waterfiltratie, vooral in landen die zich geen grootschalige ontziltingsfabrieken kunnen veroorloven.

In een reactie op de BBC-site geeft de niet bij het onderzoek betrokken wetenschapper Ram Devanathan aan dat er nog meer werk nodig is om membranen van grafeenoxide voor een redelijke prijs op industriële schaal te produceren. Ook moet worden onderzocht hoe duurzaam de membranen zijn bij langdurig contact met zeewater.

Lees meer over het onderzoek op de sites van de BBC en de Universiteit van Manchester. Het artikel in Nature Nanotechnology vindt u hier.

Voor het reageren op onze artikelen hebben we enkele richtlijnen. Klik hier om deze te bekijken.

Typ uw reactie hier...
Cancel
You are a guest ( Sign Up ? )
or post as a guest
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Interessant artikel? Laat uw reactie achter.

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

@Michaël BentvelsenHet onderzoek heeft helaas niet gekeken naar slijtagedeeltjes van banden van het wegverkeer. Was mooi geweest als die ook meegenomen hadden kunnen worden, maar vereist blijkbaar andere analysetechniek.
En hoe zit het dan met de 120 verdwenen bomen aan de zuiderlandsezeedijk/zuidijk bij Oude-Tonge?
Waarom is daar zo niet mee omgaan, ook daar waren vleermuizen en was er landschapswaarden.
En waarom komen er daar geen bomen terug?
@Reintje PaijmansDank voor uw aanvulling. Inderdaad de dennenbossen zijn aangeplant om 'woeste gronden te ontginnen' en voor de productie van hout voor in onze mijnen. Dat was mij bekend.
Zijn de rubbers afkomstig van slijtage van autobanden dat via de lucht als fijnstof en afspoeling van de weg in het oppervlaktewater terecht komt. Bandenslijpsel is volgens mij een onderschat milieuprobleem qua milieuimpact. Wel allemaal gillen als er rubberkorrels op de sportvelden (wat spoelt daar niet van uit) liggen waar de kindjes aan bloot staan, maar ondertussen zelf rijgedrag niet aanpassen.
Goed dat dit onderzoek gedaan wordt. Eerlijk gezegd valt de concentratie van 1 deeltje per liter mij alleszins mee. (Eerdere berichten spraken soms over duizenden deeltjes per liter.)
Wat natuurlijk geen reden is om dit probleem te relativeren. Zelf ben ik nog steeds regelmatig verbijsterd over de hoeveelheden zwerfplastic, (maar ook blikjes en ander verpakkingsmateriaal) die ik in allerlei wateren aantref.
Daarnaast ben ik erg benieuwd wat dit onderzoek oplevert in relatie tot kleine rubberdeeltjes van autobanden.

Zelf reageren? Dat kan onder alle artikelen met een Mijn H2O/KNW account.