0
0
0
s2smodern
Interessant? Deel dit artikel met uw (water)netwerk!
0
0
0
s2smodern
powered by social2s

In de nasleep van pyrazool-affaire, is Servicebedrijf Sitech in het gelijk gesteld door de Raad van State. De bestuursrechter in Den Haag stelt dat waterschap Limburg de lozingsnorm die het oplegde aan Sitech in 2016 niet deugdelijk heeft gemotiveerd. Met de uitspraak bevestigde de bestuursrechter het vonnis van rechtbank Limburg uit 2017, maar inmiddels zijn het bedrijf en het waterschap alweer verwikkeld in een nieuwe, stroef lopende vergunningsprocedure.

Volgens de Raad van State heeft het waterschap onvoldoende geanalyseerd of de eenzijdige focus op het terugdringen van pyrazool ten koste ging van de afbraak van andere afvalstoffen in het biologische zuiveringsproces van Sitech.

De conclusie van het waterschap dat daar geen sprake van was, was gebaseerd op een analyse die ongeveer twee maanden duurde. Tezamen met andere onzekerheden was dat tekort naar het oordeel van de bestuursrechter die daarmee vaststelde dat de voortschrijdende norm van 10 microgram per liter die het waterschap oplegde, niet toereikend was gemotiveerd.

2015
De pyrazool-kwestie speelde in 2015. Toen achterhaalde wateronderzoeksinstituut KWR voor Waterleiding Maatschappij Limburg (WML) dat er te veel pyrazool, een chemische grondstof voor de productie van onder meer geneesmiddelen, bestrijdingsmiddelen en kleurstof, in het Maaswater zat. 

De stof was afkomstig van chemiebedrijf AnQore dat in zijn fabriek op het industriecomplex Chemelot acrylonitril (ACN) produceert. Bij die productie komt pyrazool vrij, dat via het afvalwater in de integrale afvalwaterzuiveringsinstallatie van sitebeheerder Sitech wordt gezuiverd.

Die zuivering ging in 2015 mis, toen na een productiestop van de fabriek de pyrazool onvoldoende door bacteriën werd afgebroken in de biologische zuivering van Sitech, waarna de stof via het effluent (meerdere keren) in te hoge concentratries in het Maaswater terecht kwam.

Innamestop
Het gezuiverde industriewater wordt geloosd in de zijtak van de Ur, die uitmondt in de Maas. De drinkwaterbedrijven WML, Dunea en Evides hebben in de Maas innamepunten voor de drinkwatervoorziening. Na de ontdekking van de pyrazool in 2015 stelden ze alledrie een innamestop in die uiteenliep van enkele weken tot maanden.

De kwestie leidde tot een juridische twist over voorlopige richtwaarden, gedoogbeschikkingen, dwangsommen, de door het waterschap gestelde steeds strengere normen en de haalbaarheid daarvan. Sitebeheerder Sitech vond ze te streng, de drinkwaterbedrijven te slap. De kwestie bracht partijen meerdere keren voor de rechter, met nu het finale oordeel van de Raad van State in een aantal aangetekende beroepen, die verder ongegerond werden verklaard. Ook die van de drinkwaterbedrijven.

Nieuwe procedure
Inmiddels is er een nieuwe vergunningprocedure gaande voor lozingen van Sitech. De huidige vergunning loopt eind dit jaar af. De aanvraag is ingewikkeld, het betreft de zuivering van lozingswater van 60 bedrijven op het Chemelot-terrein met een geschat aantal van 650 stoffen.

De procedure heeft flink wat vertraging opgelopen, mede als gevolg van het feit dat Sitech te laat was met de nieuwe aanvraag. Dit tot ergernis van het waterschap, dat desondanks een half jaar uitstel heeft verleend.

Voor het reageren op onze artikelen hebben we enkele richtlijnen. Klik hier om deze te bekijken.

Typ uw reactie hier...
Cancel
You are a guest ( Sign Up ? )
or post as a guest
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Interessant artikel? Laat uw reactie achter.

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

De titel van dit artikel is nietszeggend en had net zo goed kunnen luiden: 'bij alle watergedragen installaties is er een legionellarisico'. Legionella groeit nou eenmaal in een waterig milieu. Omdat risico het product is van kans en effect gaat het in werkelijkheid om de kans dat legionella kan groeien en het effect daarvan voor de omgeving.
Het risico (als resultante) kan dan gewoon heel erg klein zijn en is dat in de meeste gevallen waarschijnlijk ook. De kans op vermeerdering van legionella in een watersysteem houdt verband met veel factoren waarvan de temperatuur de belangrijkste is. De cases in Boxtel en Son hebben geleerd dat hoge temperaturen (> 30 grC) van het afvalwater hoogstwaarschijnlijk een belangrijke rol hebben gespeeld.
Het is ook al langer bekend dat Legionella pneumophila (als gevaarlijkste soort) vooral bij die temperaturen optimaal groeit. Bij effectieve afdekking en afzuiging van een bassin kan het effect naar de omgeving in feite naar nul worden gereduceerd en daarmee het risico! Het is onzinnig om dat op voorhand voor alle systemen te gaan eisen, want de kans op vermeerdering van Legionella pneumophila in biologische systemen met temperaturen < 30 grC zal ongetwijfeld een stuk kleiner zijn. Laten we dat eerst goed onderzoeken.
Verder is het onbegrijpelijk dat de Omgevingsdiensten inzetten op een doelvoorschrift met een harde eis dat er geen legionella in de lucht en het effluent zit. Het is namelijk praktisch gezien gewoon niet haalbaar en het leidt tot hoge maatschappelijke kosten en de toevoeging van veel ongewenste desinfectiemiddelen van effluenten. Vergeet niet dat in de lucht en het effluent van een gemiddelde RWZI ook Legionella pneumophila wordt aangetroffen (in aanzienlijk lage concentraties als bij de zuivering in Boxtel). Hoe zou je in de zuivering Legionella moeten bestrijden? Moeten we al ons RWZI-effluent gaan chloren of met UV behandelen?
Ik lees hier een typisch voorbeeld van een overheid die neigt tot een overreactie om in de toekomst elke aansprakelijkheid te kunnen weerleggen. Ondertussen wordt een groot deel van de industrie opgezadeld met het maken van hoge extra kosten voor het bestrijden van een relatief laag risico.
Jan Pronk maakte ooit als Minister van VROM dezelfde fout bij de Tijdelijke Regeling Legionellapreventie die zo'n beetje voor alle collectieve leidingwatersystemen in Nederland het legionellarisico moest gaan indammen. Dat moest worden teruggedraaid (naar alleen de prioritaire instellingen) want de maatschappelijke kosten die dat veroorzaakte waren simpelweg te hoog.
Leuk dat jullie aandacht besteden aan de notitie over de Nationale analyse waterkwaliteit, maar de stof die het meest overschrijdt is niet aluminium, maar ammonium. Als je dat wijzigt in de titel en tekst van de laatste alinea, klopt het verhaal weer.
Helaas zijn de filmpjes niet via het YouTube kanaal te vinden.
Grappig dat er nu pas actie via een collectief wordt opgestart. Waarom kun je in Nederland anno 2019 niet je douche water hergebruiken in je WC?!? Het zou verplicht moeten worden in nieuwbouw en een mogelijkheid in bestaande bouw, bijv via een platte tank in de kruipruimte.
@Wijnand VisserMet dank. Is aangepast.

Zelf reageren? Dat kan onder alle artikelen met een Mijn H2O/KNW account.

(advertentie)

Wij maken gebruik van cookies om de gebruikerservaring te verbeteren. Als je onze site bezoekt, ga je akkoord met het gebruik hiervan.      Ik snap het