secundair logo knw 1

Foto: Arte/Mathieu Robert

Franse filmmakers werkten de afgelopen maanden in Dordrecht aan een documentaire over de werkwijze van Chemours en voorgangerbedrijf Dupont. De documentaire Pays Bas: Les damnés du Téflon (Nederland: De verdoemden van teflon) is te zien op de website van de Frans/Duitse televisiezender Arte. De documentaire belicht de gezondheidsrisico's van wonen en werken in de buurt van Chemours.

"We zijn Dupont en het afgesplitste Chemours al langer op het spoor," vertelt documentairemaker Arthur Bouvart. Eerder maakte hij met enkele collega's een film over de Dupont fabriek in het Amerikaanse Parkesburg: Poisoned Lives: Secrets of the Chemical Industry. Hij interviewde daar omwonenden en medewerkers en liet de gezondheidsrisico's zien die ontstaan bij de productie van teflon.

"Jarenlang konden chemische bedrijven giftige stoffen daar illegaal lozen. Die vervuiling heeft duizenden slachtoffers gemaakt. Maar grote chemiebedrijven doen alles om deze tragedie in de doofpot te stoppen." Bij de opnames van die documentaires kwam Bouvart erachter dat Dupont een vergelijkbare fabriek in Nederland had. "We vonden het niet meer dan logisch om ook daar op onderzoek uit te gaan."

C8 heeft volgens Bouvard de drinkwaterbronnen rond Dordrecht waarschijnlijk niet zo vervuild als in Amerika het geval was. "Het RIVM gaat er vanuit dat in Dordrecht de uitstoot van C8 voor meer vervuiling heeft gezorgd dan lozingen op het water. Interne documenten wijzen in ieder geval uit dat Dupont al langer bezorgd was over de gezondheidsrisico's en eventuele juridische consequenties."

Voor de documentaire interviewde Bouvart omwonenden, voormalige medewerkers, toxicologen en andere wetenschappers. "Zowel in Dordrecht als Parkersburg lieten de omwonenden ons weten niet goed geïnformeerd te zijn over de gevaren van C8." Nog een parallel: oud-medewerkers en omwonenden van de Dupont-fabriek in Amerika en die in Dordrecht liepen dezelfde soort ziektes en aandoeningen op. "Dan gaat het over onder andere over nier- en teelbalkanker en schildklierproblemen. Amerikaans onderzoek legt een link tussen deze klachten en C8."

Bij dat bewuste onderzoek in Amerika, dat bijna 8 jaar duurde, werd bij 70.000 mensen uit Parkesburg en omgeving bloed afgenomen. "Het was het grootste epidemiologische onderzoek in zijn soort. Ter vergelijking: in Nederland zijn minder dan 2000 mensen getest en is er geen epidemiologisch onderzoek uitgevoerd. Chemours en het Ministerie van Milieu weigerden om met ons te praten. Als filmmaker zie ik het niet als mijn rol de acties van Chemours of de Nederlandse overheid te becommentariëren, maar het is jammer dat ze zelf niet de kans hebben gegrepen om hun verhaal te doen en meer duidelijkheid te scheppen."

Hoewel de documentaire in eerste instantie bedoeld is voor het Franse en Duitse publiek en veel informatie al breder bekend is bij Nederlanders, is Bouvard blij verrast met de aandacht uit Nederland. "Het onderwerp is voor Nederlanders natuurlijk ook zeer relevant. Ik denk ook dat we zijn geslaagd in ons doel: de situatie verhelderen en de mechanismen blootleggen die schuilgaan achter het handelen van de chemische industrie."

Meer informatie:
De documentaire Pays Bas: Les damnés du Téflon (Frans)
De documentaire Niederlande: Teflon unter Verdacht (Duits)
De documentaire Poisoned Lives: Secrets of the Chemical Industry (trailer)

Typ je reactie...
Je bent niet ingelogd
Of reageer als gast
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Laat je reactie achter en start de discussie...

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

Hoe bestaat het dat dit maar door gaat en dat de overheid zo lankmoedig ermee om gaat? Sleep de vervuilers voor de rechter overheid!!
Deze gegevens geven een goed overzicht en een schrikbarend beeld van de huidige situatie. De Volksgezondheid staat op het spel. Waarom is er geen inspectie van de Volksgezondheid voor de Milieuhygiene die dit soort zaken bewaakt en binnen de rijksoverheid de plicht heeft en verantwoordelijkheid neemt tot nadere acties? Een dergelijke instantie is hard nodig en is van belang voor alle betrokken partijen incl. het bedrijfsleven. Ook voor de drinkwaterbedrijven moet het van groot belang zijn dat binnen de organisatie van de rijksoverheid een organisatie bestaat die de belangen van de drinkwaterbedrijven als onderdeel van de zorg voor de Volkgezondheid behartigt en een zelfstandige verantwoordelijkheid heeft los van de politieke waan van de dag.
Ben benieuwd of dit ook werkt op PFAS en PFOA?
Je merkt uit reactie van riviergemeenten - achteruitgang van het landschap - dat geld van bebouwing in dit risicogebied toch zwaar telt. Als Rijkswaterstaat zou ik zeggen tegen die eigenaren: zwemdiploma is vereist voor alle bewoners, bij paniek wordt geen hulp geboden, uw verzekering en u als eigenaar zijn 100% voor schade zelf verantwoordelijk.
Wat ik mis in dit stuk, is hoe dit principe in andere landen wordt gehanteerd. En hoe de stoffenreeks en analyse frequentie in andere landen is. Ook dat heeft natuurlijk forse invloed op dit statische principe.  Mijn gevoel is (en ik heb toch al een aantal impact analyses gedaan in andere EU landen) dat we met het verlaten van dit principe een fors aantal plaatsen stijgen op de eu ranglijst waterkwaliteit. Wordt het daarmee beter, nee, wordt de kwaliteit slechter, ook nee. Moeten we onverlet doorgaan met emissiebeperking, zeker.