0
0
0
s2smodern

Met een meststof die wordt gemaakt van struviet uit het rioolwater van Apeldoorn en omgeving zijn onlangs de eerste maisvelden in de regio bemest. Voor Waterschap Vallei en Veluwe is de cirkel daarmee rond.

Het mineraal struviet bevat de voor de landbouw waardevolle grondstoffen fosfaat, stikstof en magnesium. Het wordt al op verschillende rioolwaterzuiveringsinstallaties in Nederland teruggewonnen uit afvalwater en herbruikt als grondstof voor kunstmest.

Samen met de Energie- en Grondstoffenfabriek (EFGF) en Waterschap Vallei en Veluwe werkte Aquaminerals, dat zich inzet voor hergebruik van afvalstoffen uit de watercyclus, de afgelopen jaren aan een duurzame toepassing.

''Drie jaar geleden kwamen we in contact met Timac Agro, een Frans bedrijf dat al langer bezig is met het vernieuwen van landbouwkundige prestaties met respect voor het milieu’’, vertelt Ronny Theune van Aquaminerals. ''Waterschap Vallei en Veluwe bleek logistiek de beste partner, omdat zij de struvietkorrels opslaan in big bags en niet in containers.’’

Precisiebemesting
Op de rioolwaterzuivering in Apeldoorn worden de struviet er volgens een nieuw proces uitgehaald en worden er korrels van gevormd. Timac Agro bewerkt deze vervolgens tot een duurzame meststof die verkrijgbaar is onder de naam Physiostart P Plus. Die kan op derogatiebedrijven in de veehouderij en in de akker- en tuinbouw (waar van de Europese Commissie meer stikstof uit dierlijke mest dan de norm is toegestaan) worden gebruikt.

Door een specifiek proces van verhitten en fijnmalen spoelt de meststof niet uit in het grond- en oppervlaktewater. Het komt door zuurvorming van het kiemende plantje direct bij de wortel terecht. Daardoor heeft het geen negatief effect op de waterkwaliteit of het bodemleven. Bovendien wordt door precisiebemesting de kans op overbemesting kleiner. ''Een primeur op meerdere fronten’’, aldus Vallei en Veluwe.

Fosfaat is een van de belangrijkste nutriënten, maar wereldwijd een eindige grondstof. Het terugwinnen en opnieuw toepassen van fosfaat is daarom gewenst wordt ook door de overheid ondersteund.

Einde-afval
Toch blijkt dit in de praktijk niet zo vanzelfsprekend, ondervond Aquaminerals. Zo is er in Nederland geen tekort maar juist een overschot aan fosfaat door het mestoverschot.

Ook de wetgeving is niet altijd duidelijk. Formeel geldt struviet als afvalstof, maar in deze toepassing wordt het als grondstof gebruikt en is het ‘einde-afval’, waardoor hergebruik eenvoudiger wordt. In Frankrijk echter mag dat nog niet. ‘’Maar daar wordt aan gewerkt’’, weet Theune.

 

MEER INFORMATIE

Nieuwsbericht Vallei en Veluwe
Nieuwsbericht Aquaminerals
Energie- en Grondstoffenfabriek

Voor het reageren op onze artikelen hebben we enkele richtlijnen. Klik hier om deze te bekijken.

Typ uw reactie hier...
Cancel
You are a guest ( Sign Up ? )
or post as a guest
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Interessant artikel? Laat uw reactie achter.

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

@Michaël BentvelsenHet onderzoek heeft helaas niet gekeken naar slijtagedeeltjes van banden van het wegverkeer. Was mooi geweest als die ook meegenomen hadden kunnen worden, maar vereist blijkbaar andere analysetechniek.
En hoe zit het dan met de 120 verdwenen bomen aan de zuiderlandsezeedijk/zuidijk bij Oude-Tonge?
Waarom is daar zo niet mee omgaan, ook daar waren vleermuizen en was er landschapswaarden.
En waarom komen er daar geen bomen terug?
@Reintje PaijmansDank voor uw aanvulling. Inderdaad de dennenbossen zijn aangeplant om 'woeste gronden te ontginnen' en voor de productie van hout voor in onze mijnen. Dat was mij bekend.
Zijn de rubbers afkomstig van slijtage van autobanden dat via de lucht als fijnstof en afspoeling van de weg in het oppervlaktewater terecht komt. Bandenslijpsel is volgens mij een onderschat milieuprobleem qua milieuimpact. Wel allemaal gillen als er rubberkorrels op de sportvelden (wat spoelt daar niet van uit) liggen waar de kindjes aan bloot staan, maar ondertussen zelf rijgedrag niet aanpassen.
Goed dat dit onderzoek gedaan wordt. Eerlijk gezegd valt de concentratie van 1 deeltje per liter mij alleszins mee. (Eerdere berichten spraken soms over duizenden deeltjes per liter.)
Wat natuurlijk geen reden is om dit probleem te relativeren. Zelf ben ik nog steeds regelmatig verbijsterd over de hoeveelheden zwerfplastic, (maar ook blikjes en ander verpakkingsmateriaal) die ik in allerlei wateren aantref.
Daarnaast ben ik erg benieuwd wat dit onderzoek oplevert in relatie tot kleine rubberdeeltjes van autobanden.

Zelf reageren? Dat kan onder alle artikelen met een Mijn H2O/KNW account.