secundair logo knw 1

De Stichting Droogteschade Waterwinning (SDW) bereidt een massaclaim voor tegen drinkwaterbedrijven. 1.400 agrariërs hebben zich bij deze claim aangesloten. De dagvaarding zal volgens SDW deze zomer gereed zijn, maar de stichting hoopt op een schikking.

In de Waterwet staat dat de schade - die optreedt als gevolg van vergunde onttrekkingen aan het grondwater, zowel voor drinkwater als voor andere toepassingen - vergoed moet worden door de veroorzaker. Dit betreft bijvoorbeeld schade aan gewasopbrengst, maar ook aan gebouwen.

Renee RuischRenée RuischWie schade lijdt door wateronttrekkingen, kan het gesprek aangaan met de veroorzaker. Levert dat geen resultaat op, dan kan men hiervoor bij de provincie aankloppen. De provincies hebben een AdviesCommissie Schade Grondwater (ACSG) opgezet. De ASCG onderzoekt bij een claim het verband tussen de schade en de onttrekking of infiltratie en stelt de hoogte van een vergoeding vast.

De Stichting Droogteschade Waterwinning zet zich er met haar massaclaim nu voor in dat niet individuele agrariërs per perceel eventuele moeten laten onderzoeken, maar wil met een gestandaardiseerde aanpak voor alle agrariërs in Nederland een schadevergoeding afdwingen.

“Dat is nodig”, zegt Renée Ruisch, woordvoerder van SDW, “omdat procedures van de ACSG erg lang kunnen duren en waterbedrijven al jarenlang te weinig vergoeding betalen aan boeren die schade lijden omdat waterwinning op hun gebieden leidt tot extra droogte. We kijken daarbij terug in de tijd, tot twintig jaar of misschien nog langer.”

1400 agrariërs hebben zich inmiddels bij het initiatief aangesloten. Ruisch zegt dat ook agrariërs die de claim niet ondertekenen, van de inspanningen van de stichting kunnen profiteren. “We doen het voor iedereen.” Agrariërs betalen als de claim wordt toegewezen, of bij een schikking, maximaal vijfentwintig procent van dat bedrag aan SDW.

De dagvaarding zal ergens in de loop van dit jaar worden afgerond. “We zijn met advocaten en hydrologen in gesprek. Het is een wettelijke plicht van de veroorzaker om de schade te vergoeden, maar het bepalen van de schade is complex. We werken daarom aan een methode, die voor alle betroffen agrariërs tot een schadebegroting leidt.”

Als de dagvaarding gereed is, wil SDW in gesprek met de waterbedrijven. Ruisch: “Als we in overleg tot een regeling kunnen komen, zou dat uiteraard mooi zijn. Dat is het snelst en is voor de onderlinge verhoudingen het best. Als dat lukt, zou er een uitvoerende organisatie moeten komen, die de afhandeling voor zijn rekening kan nemen. Lukt het niet, dan komt er een rechtszaak. Dat zal een procedure van een lange adem worden. Volgens onze advocaten kan het dan nog jaren duren voordat de rechter over de claims beslist.”

Typ je reactie...
Je bent niet ingelogd
Of reageer als gast
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Laat je reactie achter en start de discussie...

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

Is er een directe link naar de uitspraak beschikbaar? Ik vind de volgend passage van jullie artikel bijzonder verwoord: "Behalve over het gebruik van chemicaliën in het koelwater ging de rechtszaak ook over de voorwaarden van het waterschap voor lozingen in geval van onderhoud of reparatiewerkzaamheden aan installaties. Maar toestemming vooraf vond de rechter te ver gaan en een zogenoemde immissietoets (welke stoffen zitten erin) niet effectief." Lijkt me namelijk zeker niet in lijn met geldend waterkwaliteitsbeleid en ook niet met het oog op de uitspraak m.b.t. de tijdelijke achteruitgang. Wanneer een activiteit, en daarmee de lozing, invloed heeft op de waterkwaliteit is het uitgangspunt dat de impact van te voren bepaald en onderbouwd moet worden. Indien dit leidt tot een verslechtering van de situatie, moet voor de impactsbeoordeling (van een industriële lozing) het Handboek Immissietoets gebruikt worden om de impact te bepalen. 
Falend management is de reden niet de organisatorische complexiteit. En bij definitief splitsen komt er nog extra bestuurlijke complexiteit bij van publieke organisaties die moeten -maar slecht kunnen- samenwerken.
Aangezien de burger de rekening krijgt is het makkelijk om een beslissing te nemen. Lekker uit elkaar en opnieuw beginnen met een schone lei. Op naar het volgende wanbeleid. Men voelt zich niet aansprakelijk. 
Dag Manfred, 
kijk eens op www.pathema.nl 
Dat bedrijf levert al jaren apparatuur voor chemievrije koelwaterbehandeling. Ook bij grotere bedrijven. Niet zo groot als bij Chemelot waarschijnlijk, maar meer dan voldoende bewezen. Het principe is cavitatie, dus geen chloorelektrolyse. Voor de duidelijkheid, ik heb geen relatie met dit bedrijf.Jan Koning
Kijk dat is onderzoek met resultaat. Is het mogelijk dit naar de EU cie-leden te sturen die besluiten over toepassing drijfmest en Renure ipv Kunstmest -N. Toch flikken ze het om de norm voor Kunstmest- N hoog te houden. In Nederland is in vele onderzoeken en metingen aangetoond dat in de derogatiegebieden de NO3 gehalten veel lager zijn dan de de norm EN lager dan in niet derogatie gebieden!