secundair logo knw 1

De waterschappen zitten met de handen in het haar, want ze zitten tot over hun oren in het slib. Het is een sluimerende kwestie die door de problemen bij het Amsterdamse Afval Energie Bedrijf (AEB) plots op scherp is gezet. 

door Bert Westenbrink

Cover H2O okt H2O oktoberVoornaamste slachtoffer: Amstel, Gooi en Vecht (AGV) dat van de ene op de andere dag door het stilvallen van AEB de verwerking van slib zag wegvallen. Het waterschap moest opeens een bestemming vinden voor 250 ton zuiveringsslib uit 11 rwzi’s dat dagelijks vrijkomt.

Het is vanaf dag één crisis: gebufferd slib spoelde in het Noordzeekanaal; vrachtwagens reden door het hele land naar opslagruimtes ver weg, van Delfzijl tot Terneuzen; in de Amsterdamse haven werd in allerijl begonnen aan de aanleg van een nooddepot, een oplossing die echter op veel lokaal bezwaar stuit.

Ad hoc
AGV stapelt ad hoc-oplossingen en dat is niet de bedoeling, zeggen ze in Amsterdam. “Er moet een structurele oplossing komen.”

Die is er niet en lijkt vooralsnog ook niet in zicht. Tot in 2023 dreigt er een tekort aan verwerkingscapaciteit van 50.000 tot 100.000 ton, zegt Ellen van Voorthuizen, senior technoloog en adviseur afvalwater- en slibketen van Royal HaskoningDHV, in deze H2O. En om het nog wat erger te maken: de mogelijkheden om slib op te slaan zijn beperkt, storten lijkt onontkoombaar.

En dat is de slechtste optie.

De crisis komt niet onverwacht. Met de vorig jaar stilgevallen export naar Duitsland als gevolg van aangepaste regelgeving, is een escape komen te vervallen. Sindsdien staat de druk vol op de ketel. Eén calamiteit en Leiden zou in last zijn. En zo geschiedde.

Mest
De vergelijking met mest dringt zich op. De landbouw worstelt al sinds de tweede helft van de vorige eeuw met een mestoverschot en is er nimmer in geslaagd het probleem adequaat aan te pakken. De wil om het gezamenlijk en in eigen landbouwkring op te lossen (mestverwerking) is er nooit geweest.

Met als resultaat dat de kwestie de sector al decennia in gijzeling houdt met een woud aan regels en (uitrij)voorschriften en een aanhoudende belasting (fosfaat en stikstof) van natuur en water, die de landbouw te pas en te onpas wordt aangerekend.

De mestles is: pak het overschot van het zuiveringsslib zonder dralen aan en zorg als sector zelf voor een duurzame oplossing. Ook al is de rekening fors en gaan de kosten omhoog, gezeul met slib is maatschappelijk niet te verantwoorden door een sector die vol inzet op een circulaire toekomst. 

Bert Westenbrink is hoofdredacteur van H2O media en schrijft het redactioneel in het vakblad

 

MEER INFORMATIE
H2O Premium: Het tekort aan verwerkingscapaciteit is groter dan ooit

Typ je reactie...
Je bent niet ingelogd
Of reageer als gast
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Laat je reactie achter en start de discussie...

h2ologoprimair    PODIUM

Podium is een platform voor opinies, blogs en door waterprofessionals geschreven artikelen (Uitgelicht). H2O draagt geen verantwoordelijkheid voor de inhoud van deze bijdragen, maar bepaalt wel of een bijdrage in aanmerking komt voor plaatsing. De artikelen mogen geen commerciële grondslag hebben.

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

Is er een directe link naar de uitspraak beschikbaar? Ik vind de volgend passage van jullie artikel bijzonder verwoord: "Behalve over het gebruik van chemicaliën in het koelwater ging de rechtszaak ook over de voorwaarden van het waterschap voor lozingen in geval van onderhoud of reparatiewerkzaamheden aan installaties. Maar toestemming vooraf vond de rechter te ver gaan en een zogenoemde immissietoets (welke stoffen zitten erin) niet effectief." Lijkt me namelijk zeker niet in lijn met geldend waterkwaliteitsbeleid en ook niet met het oog op de uitspraak m.b.t. de tijdelijke achteruitgang. Wanneer een activiteit, en daarmee de lozing, invloed heeft op de waterkwaliteit is het uitgangspunt dat de impact van te voren bepaald en onderbouwd moet worden. Indien dit leidt tot een verslechtering van de situatie, moet voor de impactsbeoordeling (van een industriële lozing) het Handboek Immissietoets gebruikt worden om de impact te bepalen. 
Falend management is de reden niet de organisatorische complexiteit. En bij definitief splitsen komt er nog extra bestuurlijke complexiteit bij van publieke organisaties die moeten -maar slecht kunnen- samenwerken.
Aangezien de burger de rekening krijgt is het makkelijk om een beslissing te nemen. Lekker uit elkaar en opnieuw beginnen met een schone lei. Op naar het volgende wanbeleid. Men voelt zich niet aansprakelijk. 
Dag Manfred, 
kijk eens op www.pathema.nl 
Dat bedrijf levert al jaren apparatuur voor chemievrije koelwaterbehandeling. Ook bij grotere bedrijven. Niet zo groot als bij Chemelot waarschijnlijk, maar meer dan voldoende bewezen. Het principe is cavitatie, dus geen chloorelektrolyse. Voor de duidelijkheid, ik heb geen relatie met dit bedrijf.Jan Koning
Kijk dat is onderzoek met resultaat. Is het mogelijk dit naar de EU cie-leden te sturen die besluiten over toepassing drijfmest en Renure ipv Kunstmest -N. Toch flikken ze het om de norm voor Kunstmest- N hoog te houden. In Nederland is in vele onderzoeken en metingen aangetoond dat in de derogatiegebieden de NO3 gehalten veel lager zijn dan de de norm EN lager dan in niet derogatie gebieden!