secundair logo knw 1

De overheid wil dat de samenleving zelfredzaam is met noodpakketten: transistorradio, zaklamp, batterij, voedsel in blik, voor enkele dagen drinkwater in flessen. Kun je ook weerbaar zijn bij wateroverlast op eigen terrein?


door Jos Peters


Jos Peters 180 vk Jos PetersAls klein jochie woonde ik in een gehucht langs de Waal. Ik herinner me vaaglijk hoe ik met broer en zussen weckflessen haalde uit de kelder als die blank stond. Een oudere zus: ‘Dat kwam vaak voor met water in de sloot naast ons huis’. Altijd zo geweest, waarom het polderdistrict bellen – dat had je toen nog – of de gemeente? We zijn 60 jaar verder, minstens één op dertig Nederlanders tobt structureel of bij tijd en wijle met water in kruipruimte, kelder, convectorput. Of heeft een drassige tuin of beschimmelde muur door optrekkend vocht. Grondwaterissues zijn wijdverbreid in heel het land.

Stuwwallen, heuvelruggen, duinen, donken, dekzandruggen waren ooit de bevolkte delen van een zompig land. Later bouwden we huizen ook in natte delen. Ziehier de hoofdoorzaak van gedoe dat juristen en beleidsmakers stoffig definiëren als ‘door hoge grondwaterstanden aangetast gebruik’. Het rijk maakt beleid, de provincie stelt kaders, vooral de gemeente bepaalt waar woningen komen. Genoemde overheden geven - als ze verstandig zijn - het waterschap een belangrijke rol. Sinds begin deze eeuw bestaat daarvoor de watertoets, nu ‘weging van het waterbelang’ genoemd. Een bedachtzaam waterschap gaat niet mee in het ontwateren van eigenlijk te nat gebied. Bij voorkeur blijft dat natuur of krijgt het waterberging als bestemming. Geen woningbouw.

Waterminister Harbers kwam met het principe ‘Water en Bodem Sturend’. Inmiddels wil woonminister Keijzer er weer van af, het zou woningbouw belemmeren. Hopelijk herstelt een volgend kabinet – ooit zal dat er zijn – het in ere. Tóch, er moeten veel woningen bijkomen, daarbij is ook nat gebied in beeld. Of erger, buitendijks gebied. Dáár bouwen is ronduit onverantwoord. Ik voorspel dat narigheid met grondwater in omvang zal toenemen. Bij ruimtelijke ordening, woningbouw, komende gemeentelijke verkiezingen moet meer aandacht zijn voor stedelijk waterbeheer.

Veel bewoners zijn wanhopig met dompelpompen in de weer

Met grondwater kan veel misgaan. Onoordeelkundig bouwrijp maken kan een gebied vernatten. Schuif je sloten dicht, kun je wachten op ellende. Soms voeren riolen naast afvalwater ook inlekkend grondwater af, totdat je ze renoveert. Ook drainage kan verkeerd uitpakken als deze water verplaatst naar waar het al kletsnat is. Slecht onderhoud van sloten en greppels hindert de waterafvoer. Waterberging en beoogde vernatting van natuur stralen uit naar dichtbijgelegen woningen. Stoppen van waterwinning, afkoppelen en infiltreren van regenwater, vasthouden van water waar het valt, bodemdaling … het werkt allemaal vernatting in de hand. Het klimaat verandert, er valt gemiddeld een kwart meer regen dan een eeuw geleden, ook nog eens slechter verdeeld gedurende het jaar. Water geeft steeds meer gedoe.

Veel bewoners zijn wanhopig met dompelpompen in de weer - vooral in winter en voorjaar - om hun kruipruimte droog te houden. Als ze klagen, sturen overheden hen van ‘klamme kastjes naar vochtige muren’ want op eigen terrein zouden ze zelf verantwoordelijk zijn. Soms lijkt het of overheden weinig meer doen dan samen met dure juristen naarstig speuren in de Omgevingswet of deze hen wel de specifieke taak toedeelt om burgers te helpen.

Tenzij ze erg diepe kruipruimtes maken, gemeentelijke aanwijzingen, bouwverordening of omgevingsplan negeren, bewoners kúnnen grondwaterellende niet voorkomen. Ook niet oplossen. Het kan dus niet zo zijn dat overheden hun zorgplicht beperkt uitleggen als beheer van de grondwaterstand alleen op openbaar terrein. Als narigheid ineens opduikt, huis-aan-huis in straat of wijk, als het structureel is, dan staan waterschap en gemeente samen aan de lat. Het waterschap kan misschien slootpeilen verlagen of sloten beter onderhouden, de gemeente kan aan de slag met actief grondwaterpeilbeheer. Bewoners kunnen dat allemaal niet, mógen dat zelfs niet. Ze hebben recht op hulp.


Jos Peters is civiel ingenieur en geohydroloog


LEES OOK

Typ je reactie...
Je bent niet ingelogd
Of reageer als gast
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Laat je reactie achter en start de discussie...

h2ologoprimair    PODIUM

Podium is een platform voor opinies, blogs en door waterprofessionals geschreven artikelen (Uitgelicht). H2O draagt geen verantwoordelijkheid voor de inhoud van deze bijdragen, maar bepaalt wel of een bijdrage in aanmerking komt voor plaatsing. De artikelen mogen geen commerciële grondslag hebben.

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

Helemaal mee eens. Omwille van klimaat adaptatie en vergroten van de waterbuffering, moeten wij dan niet veel meer samenwerken met agrariërs om zoveel mogelijk zoet water in de natte periode in de bodem te brengen? Met een solide aanvoerbron van water en peil gestuurde drainage moet dat toch mogelijk zijn? En zoals Ernest ook aangeeft, bij een goede open bodemstructuur kunnen gewassen dieper wortelen en kunnen de haspels (langer) binnen blijven. 
Dit is geen Deens bedrijf, maar een Amerikaans bedrijf genaamd Moleaer.
In Nederland zijn er een aantal bedrijven die dezelfde technolgie leveren.
Waarom wordt er niet samengewerkt met Nederlandse bedrijven?
Eens Jos. De #bodem en de #ondergrond zijn inderdaad de grootste regenton, zeker op de hoge zandgronden. En bodemstructuurbederf (de verslemping, verdichting en versmering van de bodem) is één van de meest ondergewaardeerde problemen binnen de klimaatadaptatie en agrarische transitie. Als boeren binnen een week droogte aan het beregenen slaan en bij forse buien buien geultjes naar de sloot graven, dan zegt dat alles over hun (slechte) bodemstructuur. #herstelsponswerkinglandschap #herstelsponswerkingbodem
Hans was een bijzonder plezierig mens om mee te werken. Ik mocht een belangrijke bijdrage doen als Esri consultant aan de Atlas voor een Schone Maas. Ik was geschokt toen ik hoorde dat Hans ALS had. Ik heb nadien nog een aantal keren contact gezocht, ook nadat ik niet meer bij Esri werkte. Wat mij opviel in zijn reacties was altijd de wil om nog het maximale uit zijn leven te halen. Nog genieten van wat er nog te genieten viel. Zijn familie was hem alles. Hij verheugde zich op reizen met zijn kinderen en zijn gezin. Een mooie man is heen gegaan. Ik wens de familie en zijn naasten veel sterkte 
@Peter VonkDe beschikbaarheid van (zoet) water zou qua prioriteitsstelling op de eerste plaats moeten komen te staan. Zonder komt de hele samenleving tot stilstand zoals blijkt uit de huidige realiteit. Des te merkwaardiger is het daarom dat de zeewaartse optie nauwelijks doordringt tot bestuurlijk en politiek Nederland, zelfs niet als denkmodel. Als er iets is waaraan ik niet kan wennen is het dit wel. Misschien helpt meer druk vanuit de naastbetrokken regio's voor een herijkte agendasetting.