Terwijl je dit leest, houden duizenden Nederlanders zich bezig met waterbeheer. Sommigen staan met hun laarzen in het veen, anderen buigen zich over complexe hydrologische berekeningen achter een beeldscherm.
door Jessie-Lynn van Egmond
Er zijn inspecteurs die onze kades controleren, gemaaltechnici die zorgen dat de pompen werken en brugwachters die, voor de kantoren opengaan, al meerdere malen de bruggen hebben gedraaid voor de doorvaart. Ecologen analyseren onze waterkwaliteit, terwijl muskusrattenbestrijders ons beschermen tegen de knaagdieren die onder het maaiveld een stille bedreiging vormen voor de stabiliteit van onze dijken.
Als mensen die in de watersector werken weten we dit natuurlijk, maar toch heb ik het gevoel dat we, in onze lofzang op waterland, Nederland te vaak als één groot abstract geheel prijzen. En dat we als land, en misschien ook wel als sector, te weinig stil staan bij de Nederlanders achter het waterbeheer. Want vele waterprojecten worden gedragen door bijzondere mensen, soms al generaties lang.
Om meteen maar een iconisch voorbeeld te noemen: de Afsluitdijk. Uiteraard weet elke Nederlander dat hij bestaat, misschien zelfs wie hem ontworpen heeft, maar hoeveel is er nou echt bekend over de families die decennialang onze langste dijk hebben gebouwd en onderhouden.
Het zijn steenzetterfamilies als Van der Made en Van Dijk, die van rondom de grote rivieren in Brabant als vaklieden naar Den Oever verhuisden, een dorp ten westen van de Afsluitdijk. Er gaat namelijk veel vakmanschap schuil achter het plaatsen van de zware, vulkanische, basaltblokken. Het waren de kleinkinderen, zonen en vaders van deze families die niet alleen één voor één de stenen zetten, maar ook tijdens zware stormen, soms met gevaar voor eigen leven, de dijk afliepen om verzakkingen te signaleren en repareren. Zo zorgden ze ervoor dat zoet en zout water gescheiden bleven en wij met droge voeten konden opgroeien.
Had Hollywood in Nederland gelegen, waren er ongetwijfeld al een paar kaskrakers verschenen over de steenzetter als de James Bond van de Waddenzee
Als dit al zo onbekend is voor een project van wereldfaam, hoe zit het dan met de watermensen achter andere projecten? Het stille werk dat onzichtbaar blijft en zelden het nieuws haalt, maar wel ons waterland draaiende houdt?
Wat mij betreft mag deze groep vaker in de schijnwerpers staan. En voor de manier waarop zouden we best wat inspiratie uit het buitenland kunnen halen. Denk bijvoorbeeld aan hoe de reddingswerkers in Australië of de brandweermannen en -vrouwen in Californië publiek worden geprezen voor hun zware en gevaarlijke werk.
Had Hollywood in Nederland gelegen, waren er ongetwijfeld al een paar kaskrakers verschenen over de steenzetter als de James Bond van de Waddenzee. En waren er geheid boekenseries gepubliceerd, ditmaal niet over de weerwolf, maar over de weer-muskusrat, al dan niet met een romantische twist.
Nu hoeft het bij ons uiteraard niet zo meeslepend als de blockbuster verhaallijnen van de Amerikanen, maar er is toch wat te zeggen voor wat meer flair in onze verslaglegging. Het draagt namelijk bij aan de samenhorigheid binnen het vakgebied zelf, zou het nationaal besef over het belang van waterveiligheid kunnen vergroten, en biedt een kans om waardering uit te spreken die anders in de dagelijkse praktijk toch vaak onbesproken blijft.
Om niet op deze cultuuromslag te hoeven wachten, laat ik wat betreft waardering dan maar alvast een poging wagen. Dus, broeders en zusters van het waterambacht: wat doen jullie toch fantastisch werk! En hoe groot of klein het deel ook is dat je in het Nederlands mozaïek aan water beroepen bekleed: mijn erkenning heb je. Of zoals ze in Los Angeles zouden zeggen: ‘Thank you for your service’.
Jessie-Lynn van Egmond is water- & duurzaamheidsmanager
In Nederland zijn er een aantal bedrijven die dezelfde technolgie leveren.
Waarom wordt er niet samengewerkt met Nederlandse bedrijven?