secundair logo knw 1

Een groeiende stapel van zeker duizend nog niet afgehandelde lozingsvergunningen bij waterschappen en omgevingsdiensten kreeg aandacht in de uitzending van Pointer van KRO-NCRV. In het radioprogramma werden de vertragingen besproken en de mogelijke gevolgen voor de controle op lozingen van vervuild water, en daarmee voor de waterkwaliteit in Nederland.

Uit onderzoek van Pointer blijkt dat aanvragen voor lozingsvergunningen in veel gevallen blijven liggen. Het gaat om vergunningen die bedrijven nodig hebben om afvalwater te mogen lozen op oppervlaktewater of in de riolering. Zonder tijdige beoordeling en actualisatie van deze vergunningen ontbreekt het aan scherp toezicht op wat er precies wordt geloosd.

De problematiek speelt bij zowel waterschappen als omgevingsdiensten. De oorzaken zijn divers: personeelstekorten, toenemende complexiteit van aanvragen en een groeiende werkdruk door strengere Europese eisen, zoals die uit de Kaderrichtlijn Water. In de radio-uitzending werd benadrukt dat dit geen incident is, maar een structureel probleem.

Eén van de belangrijkste redenen van de achterstand is het tekort aan personeel met specialistische kennis, onder andere veroorzaakt door de vergrijzing. “Ervaren medewerkers stromen uit, terwijl de instroom van nieuwe specialisten beperkt is. Tegelijkertijd zijn de eisen aan het werk de afgelopen jaren juist toegenomen, onder meer door strengere regelgeving en meer aandacht voor zeer zorgwekkende stoffen”, meldt de Unie van Waterschappen.

Minister Karremans van Infrastructuur en Waterstaat vindt de achterstanden onwenselijk, laat hij weten aan Pointer. “Ik weet dat er nog een enorme opgave ligt bij het actualiseren en toetsen van lozingsvergunningen in het kader van de Kaderrichtlijn Water. Achterstanden bij het actualiseren van vergunningen zijn onwenselijk, omdat actuele vergunningen nodig zijn om lozingen adequaat te reguleren.” Karremans herkent de schaarste aan specialistische kennis en capaciteit en werkt aan het verbeteren van de situatie.

Beluister hier het hele fragment terug.

 
Typ je reactie...
Je bent niet ingelogd
Of reageer als gast
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Laat je reactie achter en start de discussie...

Laatste reacties op onze artikelen

Helemaal mee eens. Omwille van klimaat adaptatie en vergroten van de waterbuffering, moeten wij dan niet veel meer samenwerken met agrariërs om zoveel mogelijk zoet water in de natte periode in de bodem te brengen? Met een solide aanvoerbron van water en peil gestuurde drainage moet dat toch mogelijk zijn? En zoals Ernest ook aangeeft, bij een goede open bodemstructuur kunnen gewassen dieper wortelen en kunnen de haspels (langer) binnen blijven. 
Dit is geen Deens bedrijf, maar een Amerikaans bedrijf genaamd Moleaer.
In Nederland zijn er een aantal bedrijven die dezelfde technolgie leveren.
Waarom wordt er niet samengewerkt met Nederlandse bedrijven?
Eens Jos. De #bodem en de #ondergrond zijn inderdaad de grootste regenton, zeker op de hoge zandgronden. En bodemstructuurbederf (de verslemping, verdichting en versmering van de bodem) is één van de meest ondergewaardeerde problemen binnen de klimaatadaptatie en agrarische transitie. Als boeren binnen een week droogte aan het beregenen slaan en bij forse buien buien geultjes naar de sloot graven, dan zegt dat alles over hun (slechte) bodemstructuur. #herstelsponswerkinglandschap #herstelsponswerkingbodem
Hans was een bijzonder plezierig mens om mee te werken. Ik mocht een belangrijke bijdrage doen als Esri consultant aan de Atlas voor een Schone Maas. Ik was geschokt toen ik hoorde dat Hans ALS had. Ik heb nadien nog een aantal keren contact gezocht, ook nadat ik niet meer bij Esri werkte. Wat mij opviel in zijn reacties was altijd de wil om nog het maximale uit zijn leven te halen. Nog genieten van wat er nog te genieten viel. Zijn familie was hem alles. Hij verheugde zich op reizen met zijn kinderen en zijn gezin. Een mooie man is heen gegaan. Ik wens de familie en zijn naasten veel sterkte 
@Peter VonkDe beschikbaarheid van (zoet) water zou qua prioriteitsstelling op de eerste plaats moeten komen te staan. Zonder komt de hele samenleving tot stilstand zoals blijkt uit de huidige realiteit. Des te merkwaardiger is het daarom dat de zeewaartse optie nauwelijks doordringt tot bestuurlijk en politiek Nederland, zelfs niet als denkmodel. Als er iets is waaraan ik niet kan wennen is het dit wel. Misschien helpt meer druk vanuit de naastbetrokken regio's voor een herijkte agendasetting.