De oorlog in de Oekraïne laat ook in Nederland niemand onberoerd. Hetzelfde geldt vanzelfsprekend voor hier werkende en wonende mensen uit Oekraïne. In de internationaal georiënteerde watersector die ons land rijk is, zijn vanzelfsprekend ook Oekraïners actief. Een van hen is Roman Klymenko. Hij doet promotieonderzoek bij Wetsus. Hij vertelt over de oorlog in zijn land en zijn verwachtingen voor de toekomst.

“Mijn stadje ligt vlakbij Kiev en is veroverd door de Russen. In mijn oude kamer slapen nu soldaten uit Siberië. Mijn vriendin is in Nederland, mijn ouders zijn in relatieve veiligheid, maar veel van mijn neven en nichten en vrienden konden niet vluchten en zitten in de omgeving van Kiev vast. Ik probeer ze elke dag te bellen. Het gaat nog goed met ze.

Gelukkig zijn mijn ouders inmiddels in veiligheid. Ik wilde ze naar Nederland halen, maar mijn vader wil blijven en vechten. En zonder mijn vader wil mijn moeder niet weg. Ze zitten in Lviv. Daar is het rustiger dan in Kiev.

In de begindagen van de oorlog wilde ik eigenlijk meteen terug. Terug om tegen de Russen te vechten. Maar ik kan helemaal niet vechten. Mijn vader overtuigde me dat het voor de familie beter was als ik in Nederland bleef. Ook om voor financiële ondersteuning te zorgen.

Ik hoorde al direct van de inval van een vriend. Hij werkt op een vliegveld bij Kiev waar al op de eerste ochtend gevechten plaatsvonden. Ik heb natuurlijk meteen geprobeerd mijn ouders over te halen te vluchten, maar ze wilden eerst helemaal niet weg. Dat hebben ze later gelukkig wel gedaan.

OekraineRoman Klymenko

De eerste dagen zat ik vol emoties, voornamelijk haat en angst. Later kwam daar ook een enorme boosheid bij. Niet op alle Russen, maar wel op hun dictator. Maar je went aan alles. Je went aan het nieuws. De emoties zijn nu wat afgevlakt.

Wat niet is afgevlakt, is mijn overtuiging dat Oekraïne zal winnen. 91% van de Oekraïners gelooft daar overigens in. Het zal tijd kosten en we zullen er een hoge prijs voor betalen, maar we zullen winnen. Niet alleen omdat de Russische soldaten zelf niet zo gemotiveerd lijken, maar ook door de houding van de Oekraïners zelf.

Dankzij Poetin zijn de verschillen in het land weggevallen. Bijvoorbeeld tussen het meer op Rusland gerichte oosten en het wat meer westerse westen. We zijn één land en we zullen ons blijven verzetten. Er zijn op dit moment meer vrijwilligers die willen vechten dan het leger op kan nemen. Alleen mensen met een militaire achtergrond zijn nu gevraagd.

Op dit moment is Oekraïne een wereldleider. We vechten niet alleen voor ons zelf, maar ook voor de andere landen. Bijvoorbeeld de Baltische staten. Want Rusland en Poetin begrijpen alleen brute kracht. Dat verwijt ik het westen wel. De reactie na de Russische oorlog in Georgië en hun eerdere ingrijpen in de Krim en het oosten van Oekraïne was te slap. Poetin geloofde ongestraft weg te kunnen komen met een inval in Oekraïne.

Het westen zou meer moeten doen om ons te ondersteunen. Of laat het vechten aan ons over, maar geef ons in elk geval de wapens en het materieel om dat te doen. De steun die ik voel in Nederland is wel heel fijn. Ik zie overal het geel en blauw van de vlag en ik merk dat iedereen wil helpen. Dat had ik niet verwacht, maar is heel belangrijk voor me.

Wij zullen overwinnen. De toekomst van Oekraïne ziet er stralend uit. Het zal vijf tot tien jaar nodig hebben en er zal veel geld nodig zijn om ons land weer op te bouwen, maar we komen hier sterker en zelfbewuster uit.”

Voor het reageren op onze artikelen hebben we enkele richtlijnen. Klik hier om deze te bekijken.

Het kan soms even duren voor je reactie online komt. We controleren ze namelijk eerst even.

Typ uw reactie hier...
Cancel
You are a guest ( Sign Up ? )
or post as a guest
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Interessant artikel? Laat uw reactie achter.

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

Zijn waterschappen nog wel van deze tijd?
Interessant artikel van Stephan Kuks over de toekomst van de waterschappen. Zelf vraag ik mij af of de waterschappen wel in staat zijn om antwoord te geven op de grote maatschappelijke vragen, die ook hij noemt. Hij zegt: "Nu wordt het tijd dat waterschappen duidelijk maken dat er vanuit water en bodem grenzen zijn, en dat de ruimtelijke ontwikkelingsmogelijkheden van Nederland hierop moeten worden aangepast.” Dat lijkt op het oog een logische uitspraak, maar de grote vraag is of het huidige waterschap deze vraag wel inhoud kan geven. En niet vanwege dat het waterschap niet deskundig zou zijn, maar meer vanwege de samenstelling van het bestuur en dat het mandaat op de genoemde onderwerpen zeer beperkt is.
En natuurlijk, prachtig als Kuks vindt dat de waterschappen duidelijk stelling moeten nemen in het maatschappelijk debat over de toekomst van ons land, maar welke stelling dan? Het belang van de boeren? Het belang van de natuur? Het belang van woningbouw? Deze discussie hoort in eerste instantie thuis op het allerhoogste politieke niveau. Daar heeft men het de afgelopen decennia lelijk laten liggen, maar dat betekent niet dat nu het waterschap aan bod is. En natuurlijk voor het waterbeheer zijn de waterschappen de ogen en de oren van de samenleving. De waterschappen zijn bij uitstek degenen die van onderop knelpunten en ideeën kunnen aandragen om het beleid op provinciaal en nationaal niveau effectief vorm te geven. Maar ik moet er niet aan denken dat de waterschappen dat in die breedheid zelf zouden moeten gaan oppakken.
En om dan ook maar tegelijk tegen een heilig huis aan te schoppen, we zouden ons zelfs kunnen afvragen of waterschappen en het functioneren ervan nog wel van deze tijd is. Zeker als het gaat om ruimtelijke ordening en klimaat heeften provinciaal bestuur veel meer mandaat en dus veel meer slagkracht. Wat mij betreft zou het waterbeheer zo overgeheveld kunnen worden naar de provincie en zouden waterschappen omgevormd kunnen worden tot uitvoeringsorganisaties die het dagelijks waterbeheer doen. De RWZI’s zouden nutsbedrijf kunnen worden. Zeker zij zouden daarmee grote stappen kunnen maken in de efficiency van de waterzuivering.
Wat bedoel ik daarmee? In de afgelopen 10 tot 20 jaar zijn de RWZI ’s zich steeds meer gaan toeleggen op terugwinning van grondstoffen(fosfaat, cellulose, biogas, etc). Maar een grote doorbaak met substantieel resultaat heb ik tot nu toe niet echt gezien, misschien met uitzondering van een aantal initiatieven, zoals Waterstromen. Het succes van een goede afzet van reststromen wordt bepaald door kwantiteit en kwaliteit.
Eind vorige eeuw werd in de autobranche de organisatie Autorecycling Nederland opgericht. Ik was daarbij betrokken. Doel was om een hoger hergebruik te realiseren bij demontage van auto’s. Voor het ophalen een paar rubber strips per bedrijf was namelijk nooit veel belangstelling vanwege de geringe baten. Maar als je als verwerkingsbedrijf bij alle autodemontagebedrijven rubber kan ophalen, wordt het ineens interessant. Ook voor het autodemontage bedrijf, sommig restafval kreeg ineens een positieve geldwaarde.
Dat kan ook zomaar voor de RWZI’s gelden. Als ze met z’n allen gaan samenwerken en op landelijk niveau collectief contracten gaan afsluiten met afnemers dan kan dat voor beide partijen interessant worden. Bijvoorbeeld voor struviet. Zeker nu de totale gevolgen van kunstmest steeds meer onder het vergrootglas komen, zou struviet een geweldige vervanger kunnen zijn.
En een centrale organisatie, zoals ARN bij de autosector heeft nog meer voordelen. Je kunt een veel directere samenwerking met partijen als Wetsus en KWR tot stand brengen, waarbij uit een deel van de opbrengsten van de restproducten onderzoek gefinancierd kan worden om nog effectiever en efficiënter te worden met de terugwinning. Je zou dan ook kunnen kijken in hoeverre je samenwerkingen zou kunnen aangaan met bedrijven, die nu hun afvalwater moeten voorzuiveren. Bij Waterstromen werd zo’n samenwerking al tot stand gebracht met een voedselproducent en een leerlooier.
En als het echt succesvol zou worden, zou het zelfs kunnen leiden tot lagere belastingen(verontreinigingsheffing). Wat mij betreft is er wel één belangrijke voorwaarde aan verbonden, namelijk dat het zuiveren van communaal afvalwater altijd een publieke aangelegenheid blijft.
Klinkt goed! Maar waarom wordt dit niet bij alle waterschappen ingevoerd? Dan ontstaan er meer mogelijkheden tegen lagere prijzen.
Afsluiten van de Nieuwe Waterweg met zeesluizen (Plan Spaargaren) zal de riviersedimentstroom naar het zuidwesten voeren. Daar is behoefte aan sediment. Het baggeren in de binnengelegen (oude) Rotterdamse havens wordt daardoor tot een minimum beperkt. Zeewaartse afhandeling van schepen (containertransferia) op de Maasvlakten maken tevens dat de Nieuwe Waterweg mag verondiepen. Binnenvaartschepen hebben immers een geringe diepgang. Bovendien wordt het rivierpeil dankzij zeesluizen meer beheersbaar.

Wil Borm
Adviesgroep Borm & Huijgens - integraal waterbeheer
Interessant artikel en mooi initiatief.. wel jammer dat er meerdere keren over waterpomp gesproken wordt terwijl het warmtepomp is.
Redactie: dank, is gecorrigeerd.
Energetisch mooi maar hoe worden de kosten binnen de perken gehouden, zodat de “gewone” burger het nog kan betalen? Hoe bedrijfszeker is de installatie en het net?

Zelf reageren? Dat kan onder alle artikelen met een Mijn H2O/KNW account.

Aanmelden voor H2O Nieuws
Ontvang twee keer per week het laatste waternieuws in je mailbox!