Bestuurders en medewerkers van negen waterschappen hebben zich van hun sportieve kant laten zien. Zij deden gisteren mee aan de Climate Classic, een fietstocht in het teken van de gevolgen van de klimaatverandering.

De 375 kilometer lange route voerde grotendeels langs de NAP-nulmeterlijn, wat zonder adequate maatregelen de nieuwe kustlijn dreigt te worden als de zeespiegel te ver stijgt. De Climate Classic startte bij het ochtendkrieken in Breda en de finish was rond tien uur ‘s avonds bij de voormalige Suikerfabriek in de gemeente Groningen. Twaalfhonderd wielrenners legden een deel van het traject af of soms het volledige parcours zoals deelnemers van Wetterskip Fryslân.

Er reden in teamverband ongeveer tachtig bestuurders en medewerkers van negen waterschappen mee: Brabantse Delta, De Dommel, Aa en Maas, Rivierenland, De Stichtse Rijnlanden, Vallei en Veluwe, Drents Overijsselse Delta, Wetterskip Fryslân en Noorderzijlvest. “Zij waren echt superenthousiast om deel te nemen”, zegt Joost Brinkman van de stichting Cycling 4 Climate.

Estafette van waterschappen
Hoogheemraad Els Otterman van De Stichtse Rijnlanden nam het initiatief voor de estafette van de waterschappen, vertelt Brinkman. “Zij hebben dit ook zelf georganiseerd.” Een etappe was gemiddeld zo’n vijftig kilometer. Op elke waterschapsgrens werd het estafettestokje doorgegeven aan het volgende team. “We hebben aan de hand van de overdrachtspunten de precieze route uitgestippeld. Een door ons ingeschakelde fietskoerier begeleidde de hele tocht om ervoor te zorgen dat iedereen uiteindelijk op tijd binnen was.”

route climate classic 2022 v2De route langs de NAP-nulmeterlijn

Elke deelnemer moest een persoonlijke klimaatbelofte doen, zoals vaker de auto laten staan of minder vlees eten. “Meedoen is leuk maar het gaat om de actie”, zegt Brinkman. “Daarom hebben we iedereen gevraagd aan te geven wat ze anders gaan doen om de CO2-uitstoot te verminderen. Daarnaast geven we mensen de mogelijkheid om deze uitstoot te compenseren.”

Bewustwording over klimaatverandering vergroten
De vrijwilligers van Cycling 4 Climate organiseren fietsevenementen om de bewustwording over klimaatverandering te vergroten en tegelijkertijd mensen op een leuke manier in beweging te krijgen. Zij hanteren twee motto’s: ‘Parijs is nog ver’ naar een gevleugelde uitspraak van Joop Zoetemelk (in 1980 winnaar van de Tour de France) en ‘Time is our only challenge’.

Behalve het landelijke event van 20 juni is er dit jaar ook iedere maand een fietstocht in steeds een andere provincie. Brinkman: “Dat heeft een meer educatief karakter en gaat langs duurzame initiatieven.” Daarnaast slaat Cycling 4 Climate de vleugels uit in het buitenland. Zondag was er al een klimaatklassieker langs de Belgische kust. “We hebben de ambitie om de komende drie jaar in elk Europees land zo’n fietstocht te organiseren. Want klimaatverandering is natuurlijk een internationaal probleem.”

De deelname van de waterschappen aan de landelijke fietstocht is niet onopgemerkt voorbijgegaan. Ze publiceerden hierover op hun eigen sites en de media toonden veel belangstelling. Brinkman hoopt dat de waterschappen volgend jaar het evenement opnieuw omarmen en mede willen organiseren. “Dan mogelijk met nog wat meer aandacht voor het onderdeel water.” 

Fiestende waterschappers tekst loep

Voor het reageren op onze artikelen hebben we enkele richtlijnen. Klik hier om deze te bekijken.

Het kan soms even duren voor je reactie online komt. We controleren ze namelijk eerst even.

Typ uw reactie hier...
Cancel
You are a guest ( Sign Up ? )
or post as a guest
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Interessant artikel? Laat uw reactie achter.

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

De zeespiegelstijging is onder de 20 cm per eeuw.
Er is geen reden aan te nemen dat hier een versnelling in gaande is. Artikel lijkt iets verergering te suggereren. Dat lijkt dan dus niet zo.
Oprukkend zout blijft daarmee een belangrijk aandachtspunt, geen reden tot paniek.
Dries Buitenwerf Eindelijk, het d-woord viel
Watertekort: In Nederland is het de gewoonte om water altijd vanaf oppervlakte te infiltreren in de bodem, nu weten we als we altijd een richting door een filter gaan dat dit filter dichtslaat en we steeds minder water via deze route naar het diepere grondwater zullen stromen. Als we willen voorkomen dat het diepere zoete grondwater vervolgens door zeewater wordt aangevuld zullen we dus in Oost Nederland het grondwater van onderaf moeten aanvullen cq ipv 100 m boven afpomphoogte infiltreren op 100 m onder afpomp hoogte in moeten pompen. Water dat onder druk op deze diepte (boven het zoute grondwater) wordt toegevoerd zal geen verstopping creëren en zout water wegdrukken. De weg naar boven gaat heel traag omdat het water afhankelijk van de soortelijke massa verschillen meest horizontaal zal bewegen. Als er vervolgens 100 m hoger water wordt opgepompt, zal er minder zeewater naar binnen worden getrokken.
STELLING: We zijn veel te laat, lopen achter de feiten aan en de klimaatverandering komt echt op stoom. Waar halen we de mankracht vandaan om er wat aan te doen? Op naar Duitsland.
In een interessant artikel in The Guardian wordt het succes gedeeld van onder andere De Grensmaas:
https://www.theguardian.com/environment/2022/sep/20/dutch-rewilding-project-turns-back-the-clock-500-years-aoe
Wat opvalt is de lange termijn waarin dat project zich afspeelt: de planfase begon in 1990.
Nu zijn de grenzen van ons watersysteem bereikt. Maar niet alleen van het water systeem: de biodiversiteit staat onder druk, overal speelt milieuvervuiling: in de lucht, de bodem, het water en de het diepere grondwater. Er zit een grote energietransitie aan te komen en er wordt geroepen om een systeemverandering (het werkelijke probleem is onze engineerings-maatschappij). Daarnaast staan alle sectoren te spingen om mensen: de grenzen zijn bereik van wat in Nederland uitgevoerd kan worden.
Op de achtergrond speelt de exponentiele ontwikkeling van de klimaat verandering: hitte, droogte, extreme neerslag, stormen en extreem weer: ze worden heftiger, talrijker en duren langer. Zo komt ook onze voedselvoorziening (en die van de gehele wereld) onder druk.
Een hybride giga crisis dreigt: alles klapt in een keer om. Zoals een helder meertje in een keer troebel wordt, a la migraine aanval. https://www.delta.tudelft.nl/article/spinoza-winnaars-gaan-migraine-te-lijf
We wisten in 1972 - met het uitkomen van het rapport: Grenzen aan de Groei (MIT - Club van Rome) - dat het deze kant uit zou gaan. We zitten precies op het voorspelde scenario.
Dat betekent voor ons Deltalandje: houd sterk rekening met plan D.
Zowel voor mitigatie (bovenstrooms investeren en voorkomen) als voor de meerslaagse veiligheid liggen veel van de toekomst scenario's buiten Nederland... in Duitsland. Daar ligt een deel van onze onvoorkoombare toekomst.
Nederland kan geen zeespiegelstijging voorblijven. De Waddenzee verdrinkt bij meer dan 3mm/jr. Hoe graag we dat ook zouden willen. Dat beeld moet nu eens duidelijk worden. We zijn kwetsbaar, we blijven kwetsbaar en we worden steeds kwetsbaarder. En we hebben niet de menskracht om te 'dweilen'.
Dat betekent bv: stop de Zuid-plaspolder. Het geeft een compleet verkeerd beeld en een vals signaal van veiligheid.
https://www.waterforum.net/geen-land-ter-wereld-zou-onder-9-meter-nap-bouwen/
Voorkomen is beter dan niet te genezen: maar we zijn 50 jaar te laat om klimaatverandering te voorkomen. De klimaatverandering is een feit. Multi-stress de norm. Het gaat nu voor NEDERland om de vraag waarop we inzetten voor 2100: Ik stel: op naar hoger Nederland en richting Duitsland.
Plaatje: Eindhoven was vroeger een bloeiende badplaats - toneelstuk uit 1982 - toen was het gevoel van urgentie veel hoger dan nu.
https://theaterencyclopedie.nl/wiki/Eindhoven_was_vroeger_een_bloeiende_badplaats_-_Zuidelijk_Toneel_Globe_-_1982-02-06
Dit artikel presenteert resultaten gebaseerd op onderzoek dat van den Akker ruim vijf jaar geleden heeft gepubliceerd in Stromingen. Op zijn methodiek is destijds van diverse kanten inhoudelijke kritiek geleverd (Olsthoorn, 2014a,b,c; Leenen, 2014). Hieraan gaat hij nu volledig voorbij. Ook negeert hij dat zijn aanpak fysisch-wiskundig gezien aantoonbaar onjuist is (Zaadnoordijk, 2017) en ontkent hij het inzicht van de NHV-werkgroep Achtergrondverlaging (van Bakel e.a., 2017).

- Bakel, J. van, E. Querner, G. Rot, G. Schouten, N. Straathof, W. Vaarkamp, J.P. Witte, W.J. Zaadnoordijk (2017) Zicht op Achtergrondverlaging, rapport van de Werkgroep Achtergrondverlaging van de Nederlandse Hydrologische Vereniging, Wageningen, mei 2017.
- Leenen, H. (2014) Reactie op artikel "Tussen Theis en Hantush"van Cees van den Akker, Stromingen, 20, nummer 3, p.65-69.
- Olsthoorn, T. (2014a) De dynamica van de verlaging van Terwisscha of in vergelijkbare situaties, revisited, Stromingen, 20, nummer 1, p15-33.
- Olsthoorn, T. (2014b) Tussen De Glee en Dupuit, revisited, Stromingen, 20, nummer 1, p35-55.
- Olsthoorn, T. (2014c) De fysische onderbouwing van de overdrachtsfactor nader bekeken, Stromingen, 20, nummer 3, p.11-25
- Zaadnoordijk, W.J. (2017) Kanttekeningen bij gebruik van differentiaalvergelijking van v/d Akker, notitie 7 maart 2017, beschikbaar op: http://www.debakelsestroom.nl/kennisbank/attachment/memobijdiffvergvdakker_v4_opm-jvb-20-maart-2017/.

Willem Jan Zaadnoordijk, Flip Witte en Jan van Bakel
Vanmorgen Noorderzeedijk tussen Roptazijl en Harlingen. Bijna dagelijkse realiteit.

Zelf reageren? Dat kan onder alle artikelen met een Mijn H2O/KNW account.

Aanmelden voor H2O Nieuws
Ontvang twee keer per week het laatste waternieuws in je mailbox!