secundair logo knw 1

Zeegras is verrassend veerkrachtig, al leidt klimaatverandering tot groeiende bedreigingen. Dat blijkt uit onderzoek van Fee Smulders (Wageningen Marine Research) naar de manier waarop zeegras reageert op opwarmend water, toenemende vervuiling en het grazen door zeeschildpadden en vissen.

“Zeegras is ontzettend belangrijk”, benadrukt marien bioloog Fee Smulders. “Net als koralen en mangroven is het een ecosysteem-bouwer en vormt een eigen habitat. Vissen en schildpadden kunnen er eten en paren en vinden er bescherming. Voor de biodiversiteit is zeegras dus echt van wezenlijk belang.”

Fee SmuldersFee SmuldersMaar ook voor mensen levert zeegras veel voordelen op, zegt Smulders. “Zeegras slaat veel CO₂ op en heeft een dempend effect op de golfslag. Daarmee ondersteunt het de bescherming van onze kusten.”

Veranderingen in het klimaat vormen echter een bedreiging voor de zeegras-gebieden. Dankzij beschermingsmaatregelen groeit de begrazingsdruk door zeeschildpadden. Smulders wilde daarom weten hoe zeegras reageert op deze omstandigheden.

Onder haar leiding voerden circa dertig onderzoekers een jaar lang experimenten uit langs de westelijke Atlantische kust (van Panama tot aan Bermuda, en ook bij Bonaire en Aruba). “We hebben gaten gemaakt in het zeegrasveld en gekeken hoe snel het zeegras, inclusief de wortels, herstelde onder verschillende omstandigheden.” In het artikel ‘Temperature Drives Seagrass Recovery Across the Western North Atlantic’ beschreef ze hun bevindingen.

“Voor aanvang dachten we dat licht de belangrijkste sturende factor zou zijn. Dat bleek niet zo te zijn. Temperatuur drijft het herstel van zeegras.” Dat is goed nieuws, meent Smulders, want het betekent dat stijgende temperaturen in subtropische gebieden kansen bieden voor zeegrasgroei.

“Maar er zit natuurlijk wel een grens aan”, waarschuwt Smulders. “Bij de door ons onderzochte soort, ligt die op circa 35 graden Celsius. De temperatuur kan dus niet oneindig stijgen. Bovendien kan zeegras slecht tegen hoge pieken in de temperatuur zoals bij hittegolven. Zeegras in de tropische gebieden staat dus wel degelijk onder druk.”

Dit terwijl zeegras wereldwijd het minst beschermde onderwatersysteem is. “We ontdekken pas de afgelopen tien jaar hoe enorm de bijdrage is, die zeegras levert aan de natuur. Met een betere bescherming kunnen we dus echt nog winst behalen. Denk daarbij vooral aan het verbeteren van de waterkwaliteit en het voorkomen van verstoringen door menselijk handelen. Van zeegras kun je misschien niet zulke mooie beelden maken als van koralen of mangroven, maar het verdient wel echt onze aandacht.”

 

Typ je reactie...
Je bent niet ingelogd
Of reageer als gast
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Laat je reactie achter en start de discussie...

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

Helemaal mee eens. Omwille van klimaat adaptatie en vergroten van de waterbuffering, moeten wij dan niet veel meer samenwerken met agrariërs om zoveel mogelijk zoet water in de natte periode in de bodem te brengen? Met een solide aanvoerbron van water en peil gestuurde drainage moet dat toch mogelijk zijn? En zoals Ernest ook aangeeft, bij een goede open bodemstructuur kunnen gewassen dieper wortelen en kunnen de haspels (langer) binnen blijven. 
Dit is geen Deens bedrijf, maar een Amerikaans bedrijf genaamd Moleaer.
In Nederland zijn er een aantal bedrijven die dezelfde technolgie leveren.
Waarom wordt er niet samengewerkt met Nederlandse bedrijven?
Eens Jos. De #bodem en de #ondergrond zijn inderdaad de grootste regenton, zeker op de hoge zandgronden. En bodemstructuurbederf (de verslemping, verdichting en versmering van de bodem) is één van de meest ondergewaardeerde problemen binnen de klimaatadaptatie en agrarische transitie. Als boeren binnen een week droogte aan het beregenen slaan en bij forse buien buien geultjes naar de sloot graven, dan zegt dat alles over hun (slechte) bodemstructuur. #herstelsponswerkinglandschap #herstelsponswerkingbodem
Hans was een bijzonder plezierig mens om mee te werken. Ik mocht een belangrijke bijdrage doen als Esri consultant aan de Atlas voor een Schone Maas. Ik was geschokt toen ik hoorde dat Hans ALS had. Ik heb nadien nog een aantal keren contact gezocht, ook nadat ik niet meer bij Esri werkte. Wat mij opviel in zijn reacties was altijd de wil om nog het maximale uit zijn leven te halen. Nog genieten van wat er nog te genieten viel. Zijn familie was hem alles. Hij verheugde zich op reizen met zijn kinderen en zijn gezin. Een mooie man is heen gegaan. Ik wens de familie en zijn naasten veel sterkte 
@Peter VonkDe beschikbaarheid van (zoet) water zou qua prioriteitsstelling op de eerste plaats moeten komen te staan. Zonder komt de hele samenleving tot stilstand zoals blijkt uit de huidige realiteit. Des te merkwaardiger is het daarom dat de zeewaartse optie nauwelijks doordringt tot bestuurlijk en politiek Nederland, zelfs niet als denkmodel. Als er iets is waaraan ik niet kan wennen is het dit wel. Misschien helpt meer druk vanuit de naastbetrokken regio's voor een herijkte agendasetting.