Friese overheidsorganisaties hebben de afgelopen zeven jaar geholpen bij de verbetering van de sanitatie in Mozambique. Veel families zijn door voorlichting gestimuleerd om een goed toilet te kopen.

Het project Schoon Water voor Mozambique - of Agua Limpa in het Mozambikaans - startte in 2010 en is nu afgerond. Hieraan deden de provincie Fryslân, meer dan tien gemeenten, Wetterskip Fryslân en drinkwaterbedrijf Vitens mee. Het project liep in de grote havenstad Beira (ongeveer zeshonderdduizend inwoners) en zeven andere steden (vijftigduizend tot driehonderdduizend inwoners). Het doel was om een bijdrage te leveren aan het millenniumdoel van halvering van het percentage van de wereldbevolking zonder toegang tot duurzame sanitaire voorzieningen.

In totaal kostte het project in het Afrikaanse land acht miljoen euro, waarbij voor elke Friese euro het Rijk anderhalve euro bijlegde. Het resultaat mag er zijn, vindt projectleider Jos Schouwenaars van Wetterskip Fryslân. “Als voorbeeld: slechts zo’n vijftig procent van de families in Chimoio, Gondola en Manica had bij de start een goed toilet, nu ongeveer tien procent meer. Dan heb je het alleen in deze drie steden over ongeveer veertigduizend families. Het gaat vanwege het ontbreken van riolering meestal om een eenvoudig droog toilet. Dat bestaat uit een afgesloten put met een veilig deksel.”

De families hebben hun toiletten zelf gekocht, vertelt Schouwenaars. “Wij gaven samen met onze Mozambikaanse partners veel voorlichting in wijken. Behalve over een goed toilet kregen mensen advies over onderhoud en hygiëne. Ook door de introductie van spaarvormen voor groepen van families is de aanschaf van een toilet gestimuleerd. Want dit kost al gauw enkele maandsalarissen.” Daarnaast zijn op 108 basisscholen met in totaal 220 duizend leerlingen sanitaire voorzieningen aangelegd. “Op sommige scholen waren zelfs helemaal geen voorzieningen en deden de kinderen buiten hun behoefte. Tienermeisjes verzuimen nu veel minder, omdat ze tijdens hun menstruatie naar een goed toilet kunnen.”

Bij het begin van het project waren er amper bedrijfjes die goede toiletten bouwden en beerputten leegden. Dat probleem is een stuk minder geworden, zegt Schouwenaars. “We hebben veel aandacht besteed aan het opzetten van zulke bedrijfjes. Daarnaast is een aantal stortplaatsen voor de ontlasting ingericht en hebben een paar gemeenten kleinschalige waterzuivering aangepakt.”

Het project is deze maand met een conferentie in Beira afgerond. Schouwenaars: “De lokale partners vinden het jammer dat wij zijn gestopt. Wij hebben uitgelegd dat we het millenniumdoel wilden ondersteunen en het nooit onze intentie was om een ontwikkelingsorganisatie te worden. Wetterskip Fryslân blijft zelf nog wel betrokken bij een ander project. We ondersteunen samen met de waterschappen De Dommel en Hunze en Aa’s een deel van de Mozambikaanse waterschappen bij het versterken van hun bestuur en organisatie. De bedoeling is om daarvan een overkoepelend programma voor alle vijf waterschappen in Mozambique te maken.”

Meer informatie vindt u hier.

Voor het reageren op onze artikelen hebben we enkele richtlijnen. Klik hier om deze te bekijken.

Het kan soms even duren voor je reactie online komt. We controleren ze namelijk eerst even.

Typ uw reactie hier...
Cancel
You are a guest ( Sign Up ? )
or post as a guest
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Interessant artikel? Laat uw reactie achter.

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

Zijn waterschappen nog wel van deze tijd?
Interessant artikel van Stephan Kuks over de toekomst van de waterschappen. Zelf vraag ik mij af of de waterschappen wel in staat zijn om antwoord te geven op de grote maatschappelijke vragen, die ook hij noemt. Hij zegt: "Nu wordt het tijd dat waterschappen duidelijk maken dat er vanuit water en bodem grenzen zijn, en dat de ruimtelijke ontwikkelingsmogelijkheden van Nederland hierop moeten worden aangepast.” Dat lijkt op het oog een logische uitspraak, maar de grote vraag is of het huidige waterschap deze vraag wel inhoud kan geven. En niet vanwege dat het waterschap niet deskundig zou zijn, maar meer vanwege de samenstelling van het bestuur en dat het mandaat op de genoemde onderwerpen zeer beperkt is.
En natuurlijk, prachtig als Kuks vindt dat de waterschappen duidelijk stelling moeten nemen in het maatschappelijk debat over de toekomst van ons land, maar welke stelling dan? Het belang van de boeren? Het belang van de natuur? Het belang van woningbouw? Deze discussie hoort in eerste instantie thuis op het allerhoogste politieke niveau. Daar heeft men het de afgelopen decennia lelijk laten liggen, maar dat betekent niet dat nu het waterschap aan bod is. En natuurlijk voor het waterbeheer zijn de waterschappen de ogen en de oren van de samenleving. De waterschappen zijn bij uitstek degenen die van onderop knelpunten en ideeën kunnen aandragen om het beleid op provinciaal en nationaal niveau effectief vorm te geven. Maar ik moet er niet aan denken dat de waterschappen dat in die breedheid zelf zouden moeten gaan oppakken.
En om dan ook maar tegelijk tegen een heilig huis aan te schoppen, we zouden ons zelfs kunnen afvragen of waterschappen en het functioneren ervan nog wel van deze tijd is. Zeker als het gaat om ruimtelijke ordening en klimaat heeften provinciaal bestuur veel meer mandaat en dus veel meer slagkracht. Wat mij betreft zou het waterbeheer zo overgeheveld kunnen worden naar de provincie en zouden waterschappen omgevormd kunnen worden tot uitvoeringsorganisaties die het dagelijks waterbeheer doen. De RWZI’s zouden nutsbedrijf kunnen worden. Zeker zij zouden daarmee grote stappen kunnen maken in de efficiency van de waterzuivering.
Wat bedoel ik daarmee? In de afgelopen 10 tot 20 jaar zijn de RWZI ’s zich steeds meer gaan toeleggen op terugwinning van grondstoffen(fosfaat, cellulose, biogas, etc). Maar een grote doorbaak met substantieel resultaat heb ik tot nu toe niet echt gezien, misschien met uitzondering van een aantal initiatieven, zoals Waterstromen. Het succes van een goede afzet van reststromen wordt bepaald door kwantiteit en kwaliteit.
Eind vorige eeuw werd in de autobranche de organisatie Autorecycling Nederland opgericht. Ik was daarbij betrokken. Doel was om een hoger hergebruik te realiseren bij demontage van auto’s. Voor het ophalen een paar rubber strips per bedrijf was namelijk nooit veel belangstelling vanwege de geringe baten. Maar als je als verwerkingsbedrijf bij alle autodemontagebedrijven rubber kan ophalen, wordt het ineens interessant. Ook voor het autodemontage bedrijf, sommig restafval kreeg ineens een positieve geldwaarde.
Dat kan ook zomaar voor de RWZI’s gelden. Als ze met z’n allen gaan samenwerken en op landelijk niveau collectief contracten gaan afsluiten met afnemers dan kan dat voor beide partijen interessant worden. Bijvoorbeeld voor struviet. Zeker nu de totale gevolgen van kunstmest steeds meer onder het vergrootglas komen, zou struviet een geweldige vervanger kunnen zijn.
En een centrale organisatie, zoals ARN bij de autosector heeft nog meer voordelen. Je kunt een veel directere samenwerking met partijen als Wetsus en KWR tot stand brengen, waarbij uit een deel van de opbrengsten van de restproducten onderzoek gefinancierd kan worden om nog effectiever en efficiënter te worden met de terugwinning. Je zou dan ook kunnen kijken in hoeverre je samenwerkingen zou kunnen aangaan met bedrijven, die nu hun afvalwater moeten voorzuiveren. Bij Waterstromen werd zo’n samenwerking al tot stand gebracht met een voedselproducent en een leerlooier.
En als het echt succesvol zou worden, zou het zelfs kunnen leiden tot lagere belastingen(verontreinigingsheffing). Wat mij betreft is er wel één belangrijke voorwaarde aan verbonden, namelijk dat het zuiveren van communaal afvalwater altijd een publieke aangelegenheid blijft.
Klinkt goed! Maar waarom wordt dit niet bij alle waterschappen ingevoerd? Dan ontstaan er meer mogelijkheden tegen lagere prijzen.
Afsluiten van de Nieuwe Waterweg met zeesluizen (Plan Spaargaren) zal de riviersedimentstroom naar het zuidwesten voeren. Daar is behoefte aan sediment. Het baggeren in de binnengelegen (oude) Rotterdamse havens wordt daardoor tot een minimum beperkt. Zeewaartse afhandeling van schepen (containertransferia) op de Maasvlakten maken tevens dat de Nieuwe Waterweg mag verondiepen. Binnenvaartschepen hebben immers een geringe diepgang. Bovendien wordt het rivierpeil dankzij zeesluizen meer beheersbaar.

Wil Borm
Adviesgroep Borm & Huijgens - integraal waterbeheer
Interessant artikel en mooi initiatief.. wel jammer dat er meerdere keren over waterpomp gesproken wordt terwijl het warmtepomp is.
Redactie: dank, is gecorrigeerd.
Energetisch mooi maar hoe worden de kosten binnen de perken gehouden, zodat de “gewone” burger het nog kan betalen? Hoe bedrijfszeker is de installatie en het net?

Zelf reageren? Dat kan onder alle artikelen met een Mijn H2O/KNW account.

Aanmelden voor H2O Nieuws
Ontvang twee keer per week het laatste waternieuws in je mailbox!