0
0
0
s2sdefault

Medewerkers van riool- en afvalwaterzuiveringsinstallaties in Nederland lopen geen grotere kans om antibioticaresistente bacteriën bij zich te hebben dan andere mensen. Dat is de conclusie van een internationaal onderzoek waaraan het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu meedeed.

Het RIVM en een aantal buitenlandse onderzoeksinstituten hebben tussen 2018 en 2020 de situatie in drie landen onder de loep genomen: Duitsland, Nederland en Roemenië. Alleen in het Oost-Europese land blijkt er sprake van een aanzienlijk verhoogd risico voor zuiveringspersoneel. De studie is uitgevoerd in het kader van het Europese onderzoeksproject AWARE waarin antibioticaresistentie in afvalwater centraal staat.

In rioolwater via ontlasting
Volgens het onderzoek kunnen er veel antibioticaresistente bacteriën in rioolwater zitten. Zij komen hierin terecht via de ontlasting van mensen. Het gevaar bestaat dan dat medewerkers van riool- en afvalwaterzuiveringsinstallaties deze bacteriën tijdens hun werk binnenkrijgen.

Dat zou bijvoorbeeld kunnen door het inademen van aerosolen (kleine waterdruppeltjes in de lucht). Een andere mogelijkheid is dat bacteriën ongemerkt met rioolwater of zuiveringsproducten zoals slib op de handen terechtkomen en vervolgens per ongeluk in de mond. Infecties met antibioticaresistente bacteriën zijn lastig te behandelen, omdat – de naam zegt het al – antiobiotica niet meer helpen.

Resultaten voor ESBL-CE
De onderzoekers hebben gekeken naar de aanwezigheid van twee typen antibioticaresistente bacteriën die vaak voorkomen: CPE Carbapenamse-producerende enterobacteriaceae (CPE) en ESBL-producerende E. coli (ESBL-CE). Het eerste type is amper bij de deelnemers aan het onderzoek aangetroffen, waardoor conclusies niet mogelijk zijn. ESBL-CE werd gevonden in de ontlasting van 5,7 procent van alle Nederlandse deelnemers. Dat is iets minder dan bij de Duitsers (7,1 procent) en veel minder dan bij de Roemenen (28 procent).

De situatie is in eigen land en bij de oosterburen zelfs wat gunstiger voor zuiveringsmedewerkers dan voor inwoners uit dezelfde regio: in Nederland 4,4 procent om 6 procent en in Duitsland 0 procent om 8,4 procent. Er wordt wel een kanttekening geplaatst bij het Duitse resultaat: dat er bij geen enkele zuiveringsmedewerker ESBL-EC is aangetroffen, komt waarschijnlijk deels omdat er slechts dertig medewerkers zijn onderzocht. De conclusie is dat medewerkers van riool- en afvalwaterzuiveringsinstallaties in Nederland en Duitsland niet vaker drager zijn van ESBL-EC en andere antibioticaresistente bacteriën dan andere mensen.

Groot verschil met Roemenië
In Roemenië is dit daarentegen wel het geval. Hier hebben zuiveringsmedewerkers een twee keer zo grote kans om ESBL-EC bij zich te hebben dan inwoners van dezelfde regio. Een verklaring voor het flinke onderscheid met Nederland en Duitsland geeft de studie niet, al worden wel een paar mogelijke oorzaken geopperd. Zo kan het zijn dat in Roemeens rioolwater meer resistente bacteriën zitten of speelt een verschil in de beschermende maatregelen op de zuiveringsinstallaties misschien een rol. Verder onderzoek zal opheldering moeten geven.

 

MEER INFORMATIE
Toelichting door het RIVM
Wetenschappelijk artikel
Website van AWARE project

Voor het reageren op onze artikelen hebben we enkele richtlijnen. Klik hier om deze te bekijken.

Het kan soms even duren voor je reactie online komt. We controleren ze namelijk eerst even.

Typ uw reactie hier...
Cancel
You are a guest ( Sign Up ? )
or post as a guest
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Interessant artikel? Laat uw reactie achter.

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

Eens met insteek van Hans Middendorp. Droge voeten is geen vanzelfsprekendheid meer en verhogen van de waterschapslasten ligt voor de hand. Ook al gaat het om wateroverlast op straat; het watersysteem is immers een geheel. Waterschappen moeten m.i. wel veel vroeger betrokken worden bij strategische planvorming rond woningbouw e.d. zodat problemen met wateroverlast (en ook verdroging) vooraf beter voorkomen kunnen worden.
Heel bijzonder dat de Unie van Waterschappen om extra geld vraagt aan het Rijk voor klimaatadaptatie, terwijl de waterschappen juist hun onafhankelijkheid koesteren en ook hun eigen belasting heffen. Klimaatadaptatie is vooral waterbeheer, waarin ook hemelwateroverlast en verdroging structureel een plek moeten krijgen. Financiële dekking voor klimaatadaptieve maatregelen komt dan logischerwijs uit een opslag op de bestaande watersysteemheffing, of uit een nieuwe klimaatheffing door de waterschappen.
Hulde! We zijn op weg naar een waterbewuste samenleving daar ben ik van overtuigd. Het zal op alle schalen en niveaus moeten. Maar ik maak me zorgen, maak me druk maar vegeet niet te spelen. Ook Leonardo da Vinci raakte zo geinteresseerd in water omdat de problemen in zijn tijd met water heel groot waren en economieen (gemeenschappen in vrede) er aan ten over konden gaan. Maar toch speels volhouden. Ik ga sneeuw verzamelen met de kleinkinderen, misschien wel sneeuw maken. De mens moet blijven geloven dat hij inventief is en optimistisch mag zijn.
Er kan toch ook kanalen gegraven worden naar de Dode zee en of Sahara.
Ik zou videocamera's plaatsen in het zicht en verdekt opgesteld.

Zelf reageren? Dat kan onder alle artikelen met een Mijn H2O/KNW account.