0
0
0
s2smodern

Eén ‘onderwatervlieger’ kan zevenhonderd huishoudens van stroom voorzien. De techniek die Youri Wentzel van SeaQurrent uit het Friese Grou de afgelopen jaren ontwikkelde, wordt volgend jaar op zee uitgeprobeerd. Energiebedrijven en overheden zijn enthousiast.

 Youri Wentzel is fervent watersporter. Tijdens zijn zeezeiltochten bij Denemarken, Engeland en de Kanaaleilanden vroeg hij zich geregeld af waarom we niet iets doen met energie uit stromend water. “Ik heb een achtergrond in de energiesector, vandaar.” Aanvankelijk keek hij naar bestaande technieken waarbij energie wordt opgewekt uit stromend water, maar hij ontdekte dat die alleen bestaan voor snelstromend water. “Bij de Afsluitdijk en de Oosterschelde wordt al van alles gedaan om energie uit snelstromend water te halen. Daarnaast hebben we ook de Noordzee met weliswaar veel langzamer stromend water, maar een oppervlak dat vele malen groter is. Daar wilde ik iets mee doen.”

Hij probeerde van alles uit en kwam uiteindelijk op de TidalKite: een soort vlieger van zeven meter hoog en twaalf meter lang die onder water stroom genereert. “We leggen de kite dwars op de stroming en sturen ‘m dan van rechts naar links. Daardoor ontstaat er een enorme trekkracht – in feite net als wanneer je op het strand een vlieger van rechts naar links beweegt. Die trekkracht zetten we om in elektrische energie.” De opgewekte energie wordt vervolgens via een elektriciteitskabel naar de vaste wal vervoerd.

Wentzel begon in 2014 met de ontwikkeling van de TidalKite. In samenwerking met de Rijksuniversiteit Groningen voerde hij talloze berekeningen uit. Inmiddels is met een proefopstelling in waterbouwkundig laboratorium MARIN Wageningen aangetoond dat het systeem werkt en dat één vlieger de potentie heeft om zevenhonderd huishoudens van stroom te voorzien. Grote energiebedrijven en overheden zijn enthousiast, al heeft dat heel wat overredingskracht gekost, lacht Wentzel. “Je komt natuurlijk ook altijd mensen tegen die denken dat je een tik van de molen hebt gehad.”

In de zomer van 2018 wordt er voor het eerst een proefopstelling op de ‘echte’ zee geplaatst. De ideale locatie om TidalKites te plaatsen is ónder de windmolenparken die op de Noordzee komen, zodat tegelijkertijd onder en boven water energie wordt opgewekt. Daar is de infrastructuur aanwezig om de opgewekte stroom naar de wal te brengen. “Die ruimte is al geclaimd voor energieopwekking, dus dat is een logische keuze”, zegt Wentzel.
Langs de hele Nederlandse kust kunnen zo’n zeshonderd systemen worden geplaatst. Wentzel heeft er alle vertrouwen in. “Totnogtoe heeft niemand me ervan kunnen overtuigen dat het niet gaat lukken.” Wereldwijd heeft de TidalKite een nog veel grotere potentie van zo’n honderd miljoen huishoudens.

Wentzel heeft samen met partners de afgelopen jaren veel eigen geld en energie gestoken in de onderwatervliegers. Deels ‘eigenwijzigheid’, zegt hij, maar daarnaast vooral de overtuiging dat we haast moeten maken met hernieuwbare energie. “Mensen hebben het idee dat er van alles gebeurt op het gebied van duurzaamheid en dat is ook wel zo, maar afgelopen jaar was maar zo’n 6 procent van ons energieverbruik duurzaam. Er moet nog heel wat gebeuren voor we op de 100 procent zitten.”

Meer informatie over SeaQurrent en de TidalKite

Voor het reageren op onze artikelen hebben we enkele richtlijnen. Klik hier om deze te bekijken.

Typ uw reactie hier...
Cancel
You are a guest ( Sign Up ? )
or post as a guest
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Interessant artikel? Laat uw reactie achter.

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

@Michaël BentvelsenHet onderzoek heeft helaas niet gekeken naar slijtagedeeltjes van banden van het wegverkeer. Was mooi geweest als die ook meegenomen hadden kunnen worden, maar vereist blijkbaar andere analysetechniek.
En hoe zit het dan met de 120 verdwenen bomen aan de zuiderlandsezeedijk/zuidijk bij Oude-Tonge?
Waarom is daar zo niet mee omgaan, ook daar waren vleermuizen en was er landschapswaarden.
En waarom komen er daar geen bomen terug?
@Reintje PaijmansDank voor uw aanvulling. Inderdaad de dennenbossen zijn aangeplant om 'woeste gronden te ontginnen' en voor de productie van hout voor in onze mijnen. Dat was mij bekend.
Zijn de rubbers afkomstig van slijtage van autobanden dat via de lucht als fijnstof en afspoeling van de weg in het oppervlaktewater terecht komt. Bandenslijpsel is volgens mij een onderschat milieuprobleem qua milieuimpact. Wel allemaal gillen als er rubberkorrels op de sportvelden (wat spoelt daar niet van uit) liggen waar de kindjes aan bloot staan, maar ondertussen zelf rijgedrag niet aanpassen.
Goed dat dit onderzoek gedaan wordt. Eerlijk gezegd valt de concentratie van 1 deeltje per liter mij alleszins mee. (Eerdere berichten spraken soms over duizenden deeltjes per liter.)
Wat natuurlijk geen reden is om dit probleem te relativeren. Zelf ben ik nog steeds regelmatig verbijsterd over de hoeveelheden zwerfplastic, (maar ook blikjes en ander verpakkingsmateriaal) die ik in allerlei wateren aantref.
Daarnaast ben ik erg benieuwd wat dit onderzoek oplevert in relatie tot kleine rubberdeeltjes van autobanden.

Zelf reageren? Dat kan onder alle artikelen met een Mijn H2O/KNW account.