secundair logo knw 1

Lithium staat bekend als een cruciaal metaal in de energietransitie. Het is onmisbaar voor batterijen in elektrische auto’s, opslag van duurzame energie en consumentenelektronica. Minder zichtbaar is waar die grondstof ook terechtkomt: in het water van Europese rivieren. En daarmee in de Rijn, een belangrijke bron voor een aantal drinkwaterbedrijven.

Sinds het afnemen van de mijnbouwactiviteiten in het Rijnstroomgebied was er jarenlang een dalende trend van lithium - dat ook van nature in water voorkomt - in de Rijn, maar de hoeveelheden nemen toe. Dat heeft alles te maken met de snelle opschaling van lithiumwinning, -verwerking en -recycling in Europa, met name in Duitsland en Frankrijk. Langs het stroomgebied van de Rijn verrijst nieuwe industrie voor de batterij-industrie. Afvalwater uit die industriële processen wordt geloosd op de rivier en haar zijtakken. Wat bovenstrooms gebeurt, werkt benedenstrooms door.

Volgens RIWA-Rijn, de vereniging van drinkwaterbedrijven die afhankelijk zijn van de Rijn, komt in Nederland via de rivier inmiddels gemiddeld 13 microgram lithium per liter binnen. Dat is meer dan de 11 microgram per liter die het RIVM hanteert als indicatieve veilige waarde voor mens en dier in zoet oppervlaktewater. Metingen bij Lobith laten zien dat concentraties daar “grotendeels” boven deze risicogrens liggen, terwijl ze verder stroomafwaarts vaak weer afnemen.

Toenemende bezorgdheid
Dat heeft geleid tot een toenemende bezorgdheid bij drinkwaterbedrijven die afhankelijk zijn van de Rijn. Zij zien dat, naast andere verontreinigende stoffen, lithium toeneemt. In het RIWA-Rijn jaarrapport 2024 werden meer stoffen gemeten boven streefwaarden dan in het voorgaande jaar (75 parameters overschreden de norm in 2024 tegenover 65 in 2023).

Dat maakt lithium tot een concreet aandachtspunt voor waterbeheerders en drinkwaterbedrijven. Niet alleen vanwege mogelijke gezondheidsrisico’s - bij te hoge blootstelling kan lithium leiden tot vergiftiging en nierschade - maar ook omdat de stof lastig te verwijderen is met gangbare drinkwaterzuivering. Waar zuivering tekortschiet, verschuift de aandacht naar preventie: voorkomen dat de stof überhaupt in het water terechtkomt.

Juist daar wringt de schoen. Voor lithium bestaat in Nederland en Europa geen formele milieukwaliteitsnorm voor oppervlaktewater. De stof staat niet op de lijst van prioritaire stoffen of specifieke verontreinigende stoffen en wordt daardoor niet getoetst binnen de Kaderrichtlijn Water. Ook maakt lithium geen standaard onderdeel uit van de waterkwaliteitsmonitoring of de Emissieregistratie. Dat betekent dat lozingen juridisch moeilijk te begrenzen zijn en dat structureel inzicht in trends ontbreekt.

In een in opdracht van Rijkswaterstaat uitgevoerd onderzoek wordt daarom geconcludeerd dat de rijksoverheid een milieunorm voor lithium moet opstellen, de stof moet opnemen in monitoringprogramma’s en in de Emissieregistratie. Het rapport waarschuwt dat “humane risico’s aandacht dienen te krijgen” en dat gebruikers van Rijn- en Maaswater “nu al of in de toekomst mogelijk last krijgen van hoger lithiumgehalten”.

RIWA-Rijn, een samenwerkingsverband van Nederlandse waterleidingbedrijven, zet de analyse om in een bestuurlijke oproep. De organisatie vraagt de Europese Commissie om een Europese milieukwaliteitsnorm voor lithium in oppervlaktewater vast te stellen. Volgens RIWA is nationale regelgeving onvoldoende zolang de belangrijkste bronnen zich buiten Nederland bevinden.

Directeur Gerard Stroomberg wijst erop dat langs de Rijn in Duitsland en Frankrijk in de komende jaren naar verwachting zo’n 200.000 ton lithiumzouten per jaar wordt gewonnen, verwerkt en gerecycled. Bij die activiteiten komt afvalwater vrij dat uiteindelijk in de Rijn belandt.

Uitbreidingsplannen industrie
De urgentie neemt toe door concrete uitbreidingsplannen. Tussen Bazel en Frankfurt zijn projecten voorzien voor grootschalige lithiumwinning en -verwerking, onder meer voor lithiumhydroxide dat wordt gebruikt in batterijen. RIWA-Rijn verwacht dat de komst van een batterijrecyclingfabriek in Dormagen alleen al kan leiden tot een toename van minstens 8 microgram lithium per liter in de Rijn.

Stroomberg benadrukt dat het niet gaat om het afremmen van de energietransitie, maar om het voorkomen van nieuwe waterkwaliteitsproblemen. “De concentraties van lithium zullen stijgen in ons oppervlaktewater en daarom is preventief van belang om de vergunningen voor industriële lozingen van lithium in het Rijnwater te begrenzen op basis van een Europese milieukwaliteitsnorm.”

Tot nu toe verloopt de normeringsdiscussie traag. Pogingen om via de Internationale Rijncommissie tot gezamenlijke afspraken te komen, liepen vast. Met name Duitsland verzette zich tegen het opnemen van lithium in het gezamenlijke onderzoekskader. Daarom verlegt RIWA-Rijn de inzet naar Brussel, met het verzoek lithium onder de Kaderrichtlijn Water te brengen.

Eind vorige week kwam er dan toch een reactie van de Europese Commissie. De Commissie heeft aangegeven dat zij wil werken aan normen voor lithium in rivierwater. Daarmee erkent Brussel dat de toenemende aanwezigheid van lithium in grote rivieren, zoals de Rijn, een bredere waterkwaliteitsvraag is die niet uitsluitend nationaal kan worden opgelost.

Voor RIWA-Rijn is dat een belangrijk signaal, maar tegelijk reden tot voorzichtigheid. De organisatie wijst erop dat het nog jaren kan duren voordat Europese normen daadwerkelijk zijn vastgesteld en juridisch afdwingbaar worden. Zolang die normen ontbreken, blijven drinkwaterbedrijven volgens RIWA afhankelijk van vrijwillige afspraken en nationale maatregelen, terwijl de industriële activiteiten in het Rijnstroomgebied juist versneld toenemen. 

RIWA benadrukt daarom dat erkenning door de Europese Commissie een eerste stap is, maar dat snelle doorvertaling naar concrete milieukwaliteitsnormen noodzakelijk is om verdere stijging van lithiumconcentraties in het Rijnwater te voorkomen.

LEES OOK
H2O Actueel: Europese Commissie wil ook normen lithium in rivierwater
H2O Actueel: RIWA-Rijn roept op tot Europese milieunorm voor lithium in water
H2O Actueel: Op z’n vroegst over 5 jaar EU-normen voor lithium in Rijnwater

Typ je reactie...
Je bent niet ingelogd
Of reageer als gast
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Laat je reactie achter en start de discussie...

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

Dit is geen Deens bedrijf, maar een Amerikaans bedrijf genaamd Moleaer.
In Nederland zijn er een aantal bedrijven die dezelfde technolgie leveren.
Waarom wordt er niet samengewerkt met Nederlandse bedrijven?
Eens Jos. De #bodem en de #ondergrond zijn inderdaad de grootste regenton, zeker op de hoge zandgronden. En bodemstructuurbederf (de verslemping, verdichting en versmering van de bodem) is één van de meest ondergewaardeerde problemen binnen de klimaatadaptatie en agrarische transitie. Als boeren binnen een week droogte aan het beregenen slaan en bij forse buien buien geultjes naar de sloot graven, dan zegt dat alles over hun (slechte) bodemstructuur. #herstelsponswerkinglandschap #herstelsponswerkingbodem
Hans was een bijzonder plezierig mens om mee te werken. Ik mocht een belangrijke bijdrage doen als Esri consultant aan de Atlas voor een Schone Maas. Ik was geschokt toen ik hoorde dat Hans ALS had. Ik heb nadien nog een aantal keren contact gezocht, ook nadat ik niet meer bij Esri werkte. Wat mij opviel in zijn reacties was altijd de wil om nog het maximale uit zijn leven te halen. Nog genieten van wat er nog te genieten viel. Zijn familie was hem alles. Hij verheugde zich op reizen met zijn kinderen en zijn gezin. Een mooie man is heen gegaan. Ik wens de familie en zijn naasten veel sterkte 
@Peter VonkDe beschikbaarheid van (zoet) water zou qua prioriteitsstelling op de eerste plaats moeten komen te staan. Zonder komt de hele samenleving tot stilstand zoals blijkt uit de huidige realiteit. Des te merkwaardiger is het daarom dat de zeewaartse optie nauwelijks doordringt tot bestuurlijk en politiek Nederland, zelfs niet als denkmodel. Als er iets is waaraan ik niet kan wennen is het dit wel. Misschien helpt meer druk vanuit de naastbetrokken regio's voor een herijkte agendasetting.

@KarelKlopt, dat schrijf ik: in Schotland en Noord-Ierland zijn de waterbedrijven niet geprivatiseerd.