0
0
0
s2smodern

In het historische centrum van Spakenburg is een waterkering aangelegd die met 330 meter de langste ter wereld is. De kering sluit zichzelf bij hoogwater, waardoor het achterland tot aan Amersfoort wordt beschermd.

De waterkering is maandag onder veel publieke belangstelling uitgeprobeerd. Deze generale repetitie verliep succesvol. De kering beschermt het voormalige vissersdorp Spakenburg en het achterland tegen opstuwend water vanuit het Eemmeer bij een noordwesterstorm. Voorheen werden schotten gebruikt, maar die boden onvoldoende soelaas. De nieuwe kering voldoet ook bij een bijzonder zware storm van windkracht elf.

Het principe erachter is ingenieus: wanneer het waterpeil stijgt, komt de keerwand omhoog tot zo’n 80 centimeter. Het water stroomt dan in een stalen bak waarin de kering ligt verzonken, waardoor de wand omhoog drijft. Is de wand bovenin, dan wordt die vergrendeld. De kering bestaat uit kevlar. Aardig detail: in de stalen bovenkant is het eerste couplet van het Spakenburgse volkslied ‘In haar eenvoud rijk’ gegraveerd. De 330 meter lange kering ligt verzonken in de bestrating rondom de historische botterhaven en langs de nieuwe haven. Hierdoor behoudt het centrum zijn historisch aangezicht.

De aanneemcombinatie Van Heteren en Jansen-Venneboer maakte het ontwerp, terwijl het Belgische bedrijf Aggéres de kering leverde. Het idee voor de opdrijvende waterkering komt van de Kampenaar Johann van den Noort. Hij bedacht dit in een kwartier toen er in 1995 wateroverlast in zijn stad was, vertelt hij aan het NRC. “Ik dacht: laat het water zélf het werk doen.”

Aan de nieuwe kering hangt een prijskaartje van 6,6 miljoen euro. Het resultaat rechtvaardigt deze investering, vindt Tanja Klip-Martin, dijkgraaf van Waterschap Vallei en Veluwe. “Het is een zeer nieuwe en innovatieve oplossing voor Nederland en wordt hier voor het eerst toegepast bij een primaire waterkering. We lopen hiermee voorop. Het is een voorbeeld voor andere historische binnensteden in Nederland die tegen hoogwater beschermd moeten worden.” Klip-Martin vertelt dat een nieuwe manier van aanbesteden is toegepast. “We stelden een vraag aan de markt waar normaliter een opdracht neergelegd wordt. Een succesvolle manier, zo is gebleken.”

De Spakenburgse kering is een onderdeel van het dijkverbeteringsproject langs de zuidelijke randmeren en de Eem in het kader van het landelijke Hoogwaterbeschermingsprogramma. Hierbij worden ruim twintig kilometer waterkeringen aangepakt. Dit project is naar verwachting in het najaar afgerond.

Voor het reageren op onze artikelen hebben we enkele richtlijnen. Klik hier om deze te bekijken.

Typ uw reactie hier...
Cancel
You are a guest ( Sign Up ? )
or post as a guest
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Interessant artikel? Laat uw reactie achter.

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

@Michaël BentvelsenHet onderzoek heeft helaas niet gekeken naar slijtagedeeltjes van banden van het wegverkeer. Was mooi geweest als die ook meegenomen hadden kunnen worden, maar vereist blijkbaar andere analysetechniek.
En hoe zit het dan met de 120 verdwenen bomen aan de zuiderlandsezeedijk/zuidijk bij Oude-Tonge?
Waarom is daar zo niet mee omgaan, ook daar waren vleermuizen en was er landschapswaarden.
En waarom komen er daar geen bomen terug?
@Reintje PaijmansDank voor uw aanvulling. Inderdaad de dennenbossen zijn aangeplant om 'woeste gronden te ontginnen' en voor de productie van hout voor in onze mijnen. Dat was mij bekend.
Zijn de rubbers afkomstig van slijtage van autobanden dat via de lucht als fijnstof en afspoeling van de weg in het oppervlaktewater terecht komt. Bandenslijpsel is volgens mij een onderschat milieuprobleem qua milieuimpact. Wel allemaal gillen als er rubberkorrels op de sportvelden (wat spoelt daar niet van uit) liggen waar de kindjes aan bloot staan, maar ondertussen zelf rijgedrag niet aanpassen.
Goed dat dit onderzoek gedaan wordt. Eerlijk gezegd valt de concentratie van 1 deeltje per liter mij alleszins mee. (Eerdere berichten spraken soms over duizenden deeltjes per liter.)
Wat natuurlijk geen reden is om dit probleem te relativeren. Zelf ben ik nog steeds regelmatig verbijsterd over de hoeveelheden zwerfplastic, (maar ook blikjes en ander verpakkingsmateriaal) die ik in allerlei wateren aantref.
Daarnaast ben ik erg benieuwd wat dit onderzoek oplevert in relatie tot kleine rubberdeeltjes van autobanden.

Zelf reageren? Dat kan onder alle artikelen met een Mijn H2O/KNW account.