0
0
0
s2smodern
Interessant? Deel dit artikel met uw (water)netwerk!
0
0
0
s2smodern
powered by social2s

Zeventien landen waarin een kwart van de wereldbevolking leeft, kampen met extreem hoge waterstress. Dit blijkt uit nieuwe gegevens van het World Resources Institute. Deze niet-gouvernementele organisatie spreekt van een mondiale watercrisis. Sinds 1960 is het beroep op water wereldwijd meer dan verdubbeld.

India is verreweg het grootste land in de hoogste categorie. Het zwaarst getroffen zijn het Midden-Oosten en Noord-Afrika. Hier bevinden zich twaalf van de zeventien landen met extreem hoge waterstress, waaronder de top drie Qatar, Israël en Libanon. De regio’s met de allerhoogste waterstress bevinden zich elders: Badghis in Afghanistan en Gaborone en Jwaneng in Botswana.Van extreem hoge waterstress is sprake als landbouw, industrie en lokale overheden jaarlijks gemiddeld meer dan 80 procent uit de beschikbare watervoorraden onttrekken.

Nederland laag-gemiddeld niveau
Daarnaast hebben 44 landen waar een derde van de wereldbevolking woont, te maken met een hoog niveau van waterstress (meer dan 40 procent onttrekking uit watervoorraden). Hiertoe behoort België. De waterstress in Nederland wordt omschreven als laag-gemiddeld (10 tot 20 procent onttrekking). 
De gegevens komen uit de Aqueduct Water Risk Atlas van het World Resources Institute (WRI), die is geactualiseerd op basis van nieuwe hydrologische modellen. Het WRI is een internationale niet-gouvernementele organisatie waarbij diverse Nederlandse kennisinstellingen zijn betrokken.

Landenoverzicht waterstress

Uit een artikel van het WRI met de Nederlandse medewerker Rutger Hofste als een van de auteurs blijkt dat sinds 1960 het beroep op water wereldwijd meer dan verdubbeld is. Landen met extreem hoge of hoge waterstress zijn door het relatief geringe gat tussen aanbod en vraag kwetsbaar voor droogteperioden en verdere toename van de watervraag. Hierdoor zullen ‘Day Zeros’ en andere watercrises steeds vaker voorkomen. Ook in landen met minder waterstress komen gebieden met erg grote problemen voor, zoals Californië en New Mexico in de Verenigde Staten en de West-Kaap in Zuid-Afrika.

Wereldwijde watercrisis
Betsy Otto WRI vk 180 Betsy OttoBetsy Otto, directeur van het waterprogramma van het WRI, spreekt in de Britse krant The Guardian over een wereldwijde watercrisis. “Onze bevolkingen en economieën groeien en vragen om meer water. Maar ons aanbod wordt bedreigd door klimaatverandering, verspilling van water en verontreiniging.”

De situatie kan zich volgens Otto nog ten goede keren. Er zijn tal van maatregelen te bedenken om waterstress te verminderen. Het WRI noemt drie oplossingen: verhogen van de efficiëntie in de landbouw, investeren in grijze (onder andere leidingen en installaties) en groene (bijvoorbeeld draslanden) infrastructuur en behandelen, hergebruiken en recyclen van afvalwater. Zo maakt een aantal landen in het Midden-Oosten veel werk van het hergebruik van afvalwater. “Waterstress is niet onze bestemming”, zegt Otto. “We kunnen ons echter niet meer veroorloven om te doen alsof het probleem zich vanzelf oplost.”

 

MEER INFORMATIE
Artikel WRI
Aqueduct Water Risk Atlas
Artikel The Guardian
Artikel The New York Times

Voor het reageren op onze artikelen hebben we enkele richtlijnen. Klik hier om deze te bekijken.

Typ uw reactie hier...
Cancel
You are a guest ( Sign Up ? )
or post as a guest
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Interessant artikel? Laat uw reactie achter.

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

De stelling dat de gemiddelde waterschapslasten met 3,6% stijgen als gevolg van extra investeringen in de gevolgen van klimaatverandering tegen te gaan, wordt niet onderbouwd. Een waterschap met een begroting van 100 miljoen zou dan een extra klimaatoroject uitvoeren van 3,6 mln euro? Een goede journalist gaat dat natuurlijk checken, toch??
De titel van dit artikel is nietszeggend en had net zo goed kunnen luiden: 'bij alle watergedragen installaties is er een legionellarisico'. Legionella groeit nou eenmaal in een waterig milieu. Omdat risico het product is van kans en effect gaat het in werkelijkheid om de kans dat legionella kan groeien en het effect daarvan voor de omgeving.
Het risico (als resultante) kan dan gewoon heel erg klein zijn en is dat in de meeste gevallen waarschijnlijk ook. De kans op vermeerdering van legionella in een watersysteem houdt verband met veel factoren waarvan de temperatuur de belangrijkste is. De cases in Boxtel en Son hebben geleerd dat hoge temperaturen (> 30 grC) van het afvalwater hoogstwaarschijnlijk een belangrijke rol hebben gespeeld.
Het is ook al langer bekend dat Legionella pneumophila (als gevaarlijkste soort) vooral bij die temperaturen optimaal groeit. Bij effectieve afdekking en afzuiging van een bassin kan het effect naar de omgeving in feite naar nul worden gereduceerd en daarmee het risico! Het is onzinnig om dat op voorhand voor alle systemen te gaan eisen, want de kans op vermeerdering van Legionella pneumophila in biologische systemen met temperaturen < 30 grC zal ongetwijfeld een stuk kleiner zijn. Laten we dat eerst goed onderzoeken.
Verder is het onbegrijpelijk dat de Omgevingsdiensten inzetten op een doelvoorschrift met een harde eis dat er geen legionella in de lucht en het effluent zit. Het is namelijk praktisch gezien gewoon niet haalbaar en het leidt tot hoge maatschappelijke kosten en de toevoeging van veel ongewenste desinfectiemiddelen van effluenten. Vergeet niet dat in de lucht en het effluent van een gemiddelde RWZI ook Legionella pneumophila wordt aangetroffen (in aanzienlijk lage concentraties als bij de zuivering in Boxtel). Hoe zou je in de zuivering Legionella moeten bestrijden? Moeten we al ons RWZI-effluent gaan chloren of met UV behandelen?
Ik lees hier een typisch voorbeeld van een overheid die neigt tot een overreactie om in de toekomst elke aansprakelijkheid te kunnen weerleggen. Ondertussen wordt een groot deel van de industrie opgezadeld met het maken van hoge extra kosten voor het bestrijden van een relatief laag risico.
Jan Pronk maakte ooit als Minister van VROM dezelfde fout bij de Tijdelijke Regeling Legionellapreventie die zo'n beetje voor alle collectieve leidingwatersystemen in Nederland het legionellarisico moest gaan indammen. Dat moest worden teruggedraaid (naar alleen de prioritaire instellingen) want de maatschappelijke kosten die dat veroorzaakte waren simpelweg te hoog.
Leuk dat jullie aandacht besteden aan de notitie over de Nationale analyse waterkwaliteit, maar de stof die het meest overschrijdt is niet aluminium, maar ammonium. Als je dat wijzigt in de titel en tekst van de laatste alinea, klopt het verhaal weer.
Helaas zijn de filmpjes niet via het YouTube kanaal te vinden.
Grappig dat er nu pas actie via een collectief wordt opgestart. Waarom kun je in Nederland anno 2019 niet je douche water hergebruiken in je WC?!? Het zou verplicht moeten worden in nieuwbouw en een mogelijkheid in bestaande bouw, bijv via een platte tank in de kruipruimte.

Zelf reageren? Dat kan onder alle artikelen met een Mijn H2O/KNW account.

(advertentie)

Wij maken gebruik van cookies om de gebruikerservaring te verbeteren. Als je onze site bezoekt, ga je akkoord met het gebruik hiervan.      Ik snap het