secundair logo knw 1

Foto: Frank Poppelaars

Een nieuw procedé voor het maken van hoogwaardige biodiesel uit zuiveringsslib wordt getest in de praktijk op Europees niveau. In Rotterdam komt er een proefinstallatie.

Het grootschalige project heet TO-SYN-FUEL. Hieraan doen bedrijven en kenniscentra uit vijf Europese landen mee. Zij doen de komende jaren praktijkonderzoek naar een nieuw procedé waarbij zuiveringsslib als grondstof wordt gebruikt voor biobrandstof voor voertuigen. De officiële kick-off was begin mei. De kosten van het project zijn begroot op 14,5 miljoen euro. De Europese Unie betaalt hiervan het grootste deel vanuit het onderzoeks- en innovatieprogramma Horizon 2020.

Nederland levert een belangrijke bijdrage aan TO-SYN-FUEL. ENGIE Services bouwt in Rotterdam een proefinstallatie. Naar verwachting wordt in 2018 gestart met de productie van biodiesel. Slibverwerking Noord-Brabant (SNB) dat gevestigd is op Moerdijk, gaat hiervoor het slib leveren. SNB is eigendom van zes waterschappen en de grootste verwerker van zuiveringsslib in ons land.

Het maken van biodiesel uit slib is een nieuwe ontwikkeling, vertelt directeur Marcel Lefferts van SNB. “Wereldwijd wordt veel werk gemaakt van de productie van biobrandstof voor voertuigen. Er worden grondstoffen als afval, houtsnippers en palmolie gebruikt. Maar nog niet slib dat overblijft bij de zuivering van afvalwater. Terwijl dat juist een heel interessant product is. Slib is goedkoop en in grote hoeveelheden beschikbaar. Ook is slib volgens ons zeer geschikt om hoogwaardige biodiesel te maken.”

Het doel van het project is om de technische en economische waarde van het innovatieve procedé aan te tonen. De kern is de technologie Thermo Catalytic Reforming. Dat wordt gecombineerd met drukwisseladsorptie en hydrodeoxygenation. Het komt erop neer dat met behulp van pyrolyse, een thermisch kraakproces, biodiesel uit slib wordt geproduceerd. Lefferts: “De basistechniek werkt en is in het lab bewezen. We schalen het procedé nu op. Daarnaast is het belangrijk om deelprocessen te koppelen tot een continu proces.”

De deelnemers aan het project spreken zelfs al van honderd fabrieken die 32 miljoen ton organisch materiaal per jaar kunnen omzetten in biobrandstof. “Een leuk vergezicht”, zegt Lefferts. “Maar het geeft wel goed het grote potentieel van de techniek aan. Ik zie dit als een belangrijke ontwikkeling op weg naar de circulaire economie. We zullen zelf in eerste instantie enkele duizenden tonnen slibkoek aan de proefinstallatie in Rotterdam leveren. De bedoeling is dat onze eigen vrachtwagens op de geproduceerde biodiesel gaan rijden.”

Typ je reactie...
Je bent niet ingelogd
Of reageer als gast
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Laat je reactie achter en start de discussie...

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

Geheel eens met de reactie van dhr. Peters. "Natuur is leuk", maar even niet als het de landbouw in de weg zit. Dan poetsen we het weg als lastig (kleine snippers??) of ongewenst. Gemiste kans want, afgezien de intrinsieke verantwoording die de overheid en haar burgers heeft voor het behoud van onze natuur is het ook van groot belang voor drinkwater, economie (recreatie/vestigingsklimaat), wetenschap en het welbevinden van miljoenen mensen. En dat poets je niet weg tegen de marginale landbouw- en visserijbelangen. 
Ik vond het regeerakkoord een verademing na jaren waarin de werkende meerderheid de hobbies van allerlei clubs betaalde. Als kostwinner betaalde ik sowieso elke maand al een flinke boete. Er is in het hele akkoord toch ook geen enkele veroordeling te lezen voor mensen die vrijwillig kiezen "groen" te leven? Als je dat wilt, ben je toch vrij daarin?
Passende citaten: "Er wordt ingezet op: Een nieuwe, regio-specifieke derogatie van de Nitraatrichtlijn (gebaseerd op gemeten waterkwaliteit zoals in andere landen). En nog een: Daarvoor worden voor natuur, waterkwaliteit, klimaat en luchtverontreiniging waar mogelijk bedrijfsspecifieke emissiedoelen geformuleerd." Wat zijn dat voor criteria? In welke regio's moet dan worden gemeten en waar en bij welke bedrijven passen we dan welke criteria toe? Wie gaat al die gegevens verzamelen en al die metingen desgewenst opnieuw doen? Hoe lang gaat dat duren en hoeveel vervuiling moeten we dan nog toestaan?  En waar slaat 'waar mogelijk' op? We weten toch allang welke industriële vervuiling er is, waar die zich bevindt, en er is toch een kaderrichtlijn water? Dit gaat inderdaad over een ander land. Een ongewenst land.
Tja Jos, Nederland weer van “ons”. Het lijkt mij dat er verschillende “ons” zijn. In veel herken ik mij niet. Kennelijk behoor ik tot een ander “ons”. De “plannen”, ik word er nogal verdrietig van. Ik heb veel bewondering voor jou strijd en lees jouw publicaties graag.
Ik zal nader onderzoek doen naar de feitelijke cijfers die hierbij horen Dit weet ik wel dat mn veelal graslanden die grenzen aan Natura-2000 gebieden vrijwel 100% vrij zijn van toepassing chemische gewasbeschermingsmiddelen. Deze ondernemers moeten zoiets via loonwerkers laten uitvoeren en dat zijn relatief hoge kosten EN zij hebben weinig problemen met wat kruiden in get gras. Uitgezonderd wel daar waar distelvelden jaren zijn gekweekt door onzorgvuldig natuurbeheer!