Nederland is volgens de Europese Commissie een van de braafste jongetjes van de klas, als het gaat om de behandeling van stedelijk afvalwater. Ook Duitsland, Luxemburg en Oostenrijk houden zich voor de volle honderd procent aan de Europese richtlijn. België blijft licht in gebreke.

Dat staat in schril contrast met hoe Bulgarije, Hongarije, Ierland, Malta en Roemenië het doen. Deze lidstaten leven de regels niet goed na in meer dan de helft van de stedelijke gebieden. Dat blijkt uit nieuwe gegevens van het Europees Milieuagentschap die tijdens Wereld Toilet Dag (19 november) zijn gepubliceerd. De informatie is gebaseerd op gegevens die de lidstaten zelf inleverden en gaat tot en met 2018.

100 procent score voor Nederland, 95 procent voor België
Op basis van de Europese richtlijn voor de behandeling van stedelijk afvalwater moet Nederland voldoen aan drie doelen: inzameling van 19,7 miljoen inwonerequivalenten (i.e.), biologische zuivering tot 19,7 miljoen i.e. en biologische zuivering met stikstof- en fosforverwijdering tot 19,3 miljoen i.e. Al deze doelen zijn gehaald. Dit is overigens niet nieuw; ook in eerdere jaren deed ons land het goed.

België heeft als drie doelen voor afvalwater: inzameling van 9,2 miljoen i.e., biologische zuivering tot 9,2 miljoen i.e. en biologische zuivering met stikstof- en fosforverwijdering tot 8,1 miljoen i.e. Elk doel wordt net niet bereikt: de zuiderburen blijven er respectievelijk 0,1, 0,3 en 0,7 procent onder. Dat levert een totaalscore van 95 procent op.

Landenoverzicht naleving EU richtlijn afvalwaterOverzicht van de mate van naleving van de EU-richtlijn door Nederland en de andere lidstaten I bron: website Europese Commissie 

Ruim 90 procent Europees afvalwater naar behoren behandeld
Volgens de Europese Commissie heeft de richtlijn uit 1991 een cruciale rol gespeeld bij het verbeteren van de kwaliteit van rivieren, meren en zeeën. Ook gaat er van de EU-richtlijn een gunstig effect uit op de gezondheid en levenskwaliteit van Europese burgers, evenals op de toegang tot goede sanitaire voorzieningen. Inmiddels wordt meer dan 90 procent van het afvalwater in de Europese Unie behandeld conform de regels. De lidstaten zijn deze in het algemeen nog iets beter gaan naleven tussen 2016 en 2018.

Eurocommissaris Virginijus SinkevičiusVirginijus Sinkevičius I foto: European Union (2021)

Virginijus Sinkevičius, de Eurocommissaris voor Milieu, Oceanen en Visserij, vindt dat Europa trots kan zijn op wat er is bereikt. Er is echter ook een maar: “Er blijven verschillen tussen landen bestaan en het verwezenlijken van de ambities van de Europese Green Deal en het Zero Pollution Action Plan vereist nieuwe antwoorden. Daarom kijken we volgend jaar naar verbetering van de EU-regels.” De bedoeling is om onder andere de vervuiling in kleinere stedelijke gebieden en de aanwezigheid van microverontreinigingen beter te verwerken in de richtlijn.


MEER INFORMATIE
Bericht Europese Commissie
Landenprofiel Nederland
Landenprofiel België

Voor het reageren op onze artikelen hebben we enkele richtlijnen. Klik hier om deze te bekijken.

Het kan soms even duren voor je reactie online komt. We controleren ze namelijk eerst even.

Typ uw reactie hier...
Cancel
You are a guest ( Sign Up ? )
or post as a guest
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Interessant artikel? Laat uw reactie achter.

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

Zijn waterschappen nog wel van deze tijd?
Interessant artikel van Stephan Kuks over de toekomst van de waterschappen. Zelf vraag ik mij af of de waterschappen wel in staat zijn om antwoord te geven op de grote maatschappelijke vragen, die ook hij noemt. Hij zegt: "Nu wordt het tijd dat waterschappen duidelijk maken dat er vanuit water en bodem grenzen zijn, en dat de ruimtelijke ontwikkelingsmogelijkheden van Nederland hierop moeten worden aangepast.” Dat lijkt op het oog een logische uitspraak, maar de grote vraag is of het huidige waterschap deze vraag wel inhoud kan geven. En niet vanwege dat het waterschap niet deskundig zou zijn, maar meer vanwege de samenstelling van het bestuur en dat het mandaat op de genoemde onderwerpen zeer beperkt is.
En natuurlijk, prachtig als Kuks vindt dat de waterschappen duidelijk stelling moeten nemen in het maatschappelijk debat over de toekomst van ons land, maar welke stelling dan? Het belang van de boeren? Het belang van de natuur? Het belang van woningbouw? Deze discussie hoort in eerste instantie thuis op het allerhoogste politieke niveau. Daar heeft men het de afgelopen decennia lelijk laten liggen, maar dat betekent niet dat nu het waterschap aan bod is. En natuurlijk voor het waterbeheer zijn de waterschappen de ogen en de oren van de samenleving. De waterschappen zijn bij uitstek degenen die van onderop knelpunten en ideeën kunnen aandragen om het beleid op provinciaal en nationaal niveau effectief vorm te geven. Maar ik moet er niet aan denken dat de waterschappen dat in die breedheid zelf zouden moeten gaan oppakken.
En om dan ook maar tegelijk tegen een heilig huis aan te schoppen, we zouden ons zelfs kunnen afvragen of waterschappen en het functioneren ervan nog wel van deze tijd is. Zeker als het gaat om ruimtelijke ordening en klimaat heeften provinciaal bestuur veel meer mandaat en dus veel meer slagkracht. Wat mij betreft zou het waterbeheer zo overgeheveld kunnen worden naar de provincie en zouden waterschappen omgevormd kunnen worden tot uitvoeringsorganisaties die het dagelijks waterbeheer doen. De RWZI’s zouden nutsbedrijf kunnen worden. Zeker zij zouden daarmee grote stappen kunnen maken in de efficiency van de waterzuivering.
Wat bedoel ik daarmee? In de afgelopen 10 tot 20 jaar zijn de RWZI ’s zich steeds meer gaan toeleggen op terugwinning van grondstoffen(fosfaat, cellulose, biogas, etc). Maar een grote doorbaak met substantieel resultaat heb ik tot nu toe niet echt gezien, misschien met uitzondering van een aantal initiatieven, zoals Waterstromen. Het succes van een goede afzet van reststromen wordt bepaald door kwantiteit en kwaliteit.
Eind vorige eeuw werd in de autobranche de organisatie Autorecycling Nederland opgericht. Ik was daarbij betrokken. Doel was om een hoger hergebruik te realiseren bij demontage van auto’s. Voor het ophalen een paar rubber strips per bedrijf was namelijk nooit veel belangstelling vanwege de geringe baten. Maar als je als verwerkingsbedrijf bij alle autodemontagebedrijven rubber kan ophalen, wordt het ineens interessant. Ook voor het autodemontage bedrijf, sommig restafval kreeg ineens een positieve geldwaarde.
Dat kan ook zomaar voor de RWZI’s gelden. Als ze met z’n allen gaan samenwerken en op landelijk niveau collectief contracten gaan afsluiten met afnemers dan kan dat voor beide partijen interessant worden. Bijvoorbeeld voor struviet. Zeker nu de totale gevolgen van kunstmest steeds meer onder het vergrootglas komen, zou struviet een geweldige vervanger kunnen zijn.
En een centrale organisatie, zoals ARN bij de autosector heeft nog meer voordelen. Je kunt een veel directere samenwerking met partijen als Wetsus en KWR tot stand brengen, waarbij uit een deel van de opbrengsten van de restproducten onderzoek gefinancierd kan worden om nog effectiever en efficiënter te worden met de terugwinning. Je zou dan ook kunnen kijken in hoeverre je samenwerkingen zou kunnen aangaan met bedrijven, die nu hun afvalwater moeten voorzuiveren. Bij Waterstromen werd zo’n samenwerking al tot stand gebracht met een voedselproducent en een leerlooier.
En als het echt succesvol zou worden, zou het zelfs kunnen leiden tot lagere belastingen(verontreinigingsheffing). Wat mij betreft is er wel één belangrijke voorwaarde aan verbonden, namelijk dat het zuiveren van communaal afvalwater altijd een publieke aangelegenheid blijft.
Klinkt goed! Maar waarom wordt dit niet bij alle waterschappen ingevoerd? Dan ontstaan er meer mogelijkheden tegen lagere prijzen.
Afsluiten van de Nieuwe Waterweg met zeesluizen (Plan Spaargaren) zal de riviersedimentstroom naar het zuidwesten voeren. Daar is behoefte aan sediment. Het baggeren in de binnengelegen (oude) Rotterdamse havens wordt daardoor tot een minimum beperkt. Zeewaartse afhandeling van schepen (containertransferia) op de Maasvlakten maken tevens dat de Nieuwe Waterweg mag verondiepen. Binnenvaartschepen hebben immers een geringe diepgang. Bovendien wordt het rivierpeil dankzij zeesluizen meer beheersbaar.

Wil Borm
Adviesgroep Borm & Huijgens - integraal waterbeheer
Interessant artikel en mooi initiatief.. wel jammer dat er meerdere keren over waterpomp gesproken wordt terwijl het warmtepomp is.
Redactie: dank, is gecorrigeerd.
Energetisch mooi maar hoe worden de kosten binnen de perken gehouden, zodat de “gewone” burger het nog kan betalen? Hoe bedrijfszeker is de installatie en het net?

Zelf reageren? Dat kan onder alle artikelen met een Mijn H2O/KNW account.

Aanmelden voor H2O Nieuws
Ontvang twee keer per week het laatste waternieuws in je mailbox!