0
0
0
s2smodern
Interessant? Deel dit artikel met uw (water)netwerk!
0
0
0
s2smodern
powered by social2s

De droogte in 2018 legde de toenemende kwetsbaarheid van de Maas als drinkwatervoorziening bloot. In 2018 was er gedurende een derde van het jaar sprake van een officieel watertekort in de Maas. “De Maas is als bron voor de drinkwatervoorziening in zowel kwalitatieve als kwantitatieve zin te kwetsbaar”, zegt Maarten van der Ploeg, directeur van RIWA-Maas. 

RIWA-Maas publiceerde vandaag het jaarrapport over de Maas. RIWA-Maas behartigt de belangen van drinkwaterbedrijven in Nederland en België die jaarlijks 500 miljoen kuub water uit de Maas onttrekken voor de productie van drinkwater voor 7 miljoen klanten. 

Het droge jaar 2018 maakte duidelijk dat bij een lage afvoer van de Maas er weinig verversing plaats heeft, waardoor verontreinigingen als gevolg van lozingen of calamiteiten nauwelijks worden afgevoerd. Dat is de kern van onze zorg, zegt Van der Ploeg.

Transparantie
Minder afvoer betekent toenemende concentraties van ongewenste stoffen in het water. Het is daarom juist in tijden van droogte en lage afvoer zaak om vervuiling en calamiteiten te voorkomen, stelt RIWA Maas, die daarom - opnieuw - pleit voor volledige transparantie over industriële lozingen en intensieve controle in het hele stroomgebied. 

Vorig jaar bleek tijdens de droogte dat de aanvoer uit de rivieren de Roer in Duitsland en de Sambre in Wallonië naast de hoofdstroom uit Frankrijk essentieel is voor het gaande houden van de Maasafvoer. De afvoer van beide rivieren staat evenwel onder druk, constateren de verenigde drinkwaterbedrijven. “De afvoer van de Roer staat onder druk door klimaatveranderingen en een mogelijke toename van lokaal gebruik”, schrijven ze.  

Internationale afspraken
De drinkwaterbedrijven dringen aan op internationale afspraken over gebruik van wateren die van invloed zijn op de afvoer in de Maas. Tot nu toe zijn er geen internationale afspraken over grensoverschrijdende waterverdeling tussen de landen in het stroomgebied, stelt RIWA.

“Er wordt te weinig vooruitgang geboekt, terwijl concrete resultaten hard nodig zijn om dit steeds nijpendere vraagstuk het hoofd te bieden. Lagere rivierafvoer kan ook de kwaliteit negatief beïnvloeden”, zegt Wim Drossaert, voorzitter RIWA-Maas en directeur van drinkwaterbedrijf Dunea.

Ondanks de lage waterafvoer, was de kwaliteit van de Maas in 2018 relatief goed, stelt de RIWA ook vast. In het jaarrapport staat: “Dat de kwaliteit van de Maas tijdens de droogte relatief goed was, heeft vermoedelijk verschillende oorzaken. Zo speelt de verbeterde ecologische toestand van de rivier vermoedelijk een rol: een gezonde rivier beschikt immers over voldoende zelf-herstellend vermogen. Of dit inderdaad het geval was blijft speculeren en vraagt om nader onderzoek.”

Aanbevelingen
Op basis van de inzichten in de waterkwaliteit van de Maas in 2018 doet RIWA-Maas aanbevelingen voor beleid om de kwaliteit van de rivier verder te verbeteren:

  • Waterschaarste: grensoverschrijdende dialoog over waterbeschikbaarheid en waterverdeling
  • Opkomende stoffen: weet wat je buren doen en leer van elkaar
  • Europese registratie: gebruik PMT-criteria in de beoordeling van stoffen volgens REACH
  • Opkomende stoffen in vergunningen: internationale transparantie en actieplan
  • Nederlandse Aanpak Opkomende stoffen: in kaart brengen wat er in het Maasstroomgebied gebeurt
  • Vergunningverlening Nederland: samenwerken en drinkwaterbedrijven consulteren

 

MEER INFORMATIE
Jaarrapport RIWA Maas 2018

Voor het reageren op onze artikelen hebben we enkele richtlijnen. Klik hier om deze te bekijken.

Typ uw reactie hier...
Cancel
You are a guest ( Sign Up ? )
or post as a guest
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Interessant artikel? Laat uw reactie achter.

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

De titel van dit artikel is nietszeggend en had net zo goed kunnen luiden: 'bij alle watergedragen installaties is er een legionellarisico'. Legionella groeit nou eenmaal in een waterig milieu. Omdat risico het product is van kans en effect gaat het in werkelijkheid om de kans dat legionella kan groeien en het effect daarvan voor de omgeving.
Het risico (als resultante) kan dan gewoon heel erg klein zijn en is dat in de meeste gevallen waarschijnlijk ook. De kans op vermeerdering van legionella in een watersysteem houdt verband met veel factoren waarvan de temperatuur de belangrijkste is. De cases in Boxtel en Son hebben geleerd dat hoge temperaturen (> 30 grC) van het afvalwater hoogstwaarschijnlijk een belangrijke rol hebben gespeeld.
Het is ook al langer bekend dat Legionella pneumophila (als gevaarlijkste soort) vooral bij die temperaturen optimaal groeit. Bij effectieve afdekking en afzuiging van een bassin kan het effect naar de omgeving in feite naar nul worden gereduceerd en daarmee het risico! Het is onzinnig om dat op voorhand voor alle systemen te gaan eisen, want de kans op vermeerdering van Legionella pneumophila in biologische systemen met temperaturen < 30 grC zal ongetwijfeld een stuk kleiner zijn. Laten we dat eerst goed onderzoeken.
Verder is het onbegrijpelijk dat de Omgevingsdiensten inzetten op een doelvoorschrift met een harde eis dat er geen legionella in de lucht en het effluent zit. Het is namelijk praktisch gezien gewoon niet haalbaar en het leidt tot hoge maatschappelijke kosten en de toevoeging van veel ongewenste desinfectiemiddelen van effluenten. Vergeet niet dat in de lucht en het effluent van een gemiddelde RWZI ook Legionella pneumophila wordt aangetroffen (in aanzienlijk lage concentraties als bij de zuivering in Boxtel). Hoe zou je in de zuivering Legionella moeten bestrijden? Moeten we al ons RWZI-effluent gaan chloren of met UV behandelen?
Ik lees hier een typisch voorbeeld van een overheid die neigt tot een overreactie om in de toekomst elke aansprakelijkheid te kunnen weerleggen. Ondertussen wordt een groot deel van de industrie opgezadeld met het maken van hoge extra kosten voor het bestrijden van een relatief laag risico.
Jan Pronk maakte ooit als Minister van VROM dezelfde fout bij de Tijdelijke Regeling Legionellapreventie die zo'n beetje voor alle collectieve leidingwatersystemen in Nederland het legionellarisico moest gaan indammen. Dat moest worden teruggedraaid (naar alleen de prioritaire instellingen) want de maatschappelijke kosten die dat veroorzaakte waren simpelweg te hoog.
Leuk dat jullie aandacht besteden aan de notitie over de Nationale analyse waterkwaliteit, maar de stof die het meest overschrijdt is niet aluminium, maar ammonium. Als je dat wijzigt in de titel en tekst van de laatste alinea, klopt het verhaal weer.
Helaas zijn de filmpjes niet via het YouTube kanaal te vinden.
Grappig dat er nu pas actie via een collectief wordt opgestart. Waarom kun je in Nederland anno 2019 niet je douche water hergebruiken in je WC?!? Het zou verplicht moeten worden in nieuwbouw en een mogelijkheid in bestaande bouw, bijv via een platte tank in de kruipruimte.
@Wijnand VisserMet dank. Is aangepast.

Zelf reageren? Dat kan onder alle artikelen met een Mijn H2O/KNW account.

(advertentie)

Wij maken gebruik van cookies om de gebruikerservaring te verbeteren. Als je onze site bezoekt, ga je akkoord met het gebruik hiervan.      Ik snap het