0
0
0
s2smodern

Radarsatellieten kunnen goed meten wanneer bomen en gewassen met een watertekort te kampen hebben. In theorie is hiermee op globale schaal monitoring mogelijk. Dit blijkt uit een proefschrift van Tim van Emmerik.

Hij promoveert aanstaande vrijdag op dit onderwerp aan de TU Delft. Volgens Van Emmerik is de kennis over de effecten van waterstress - periodes waarin weinig water beschikbaar is - in gewassen en tropische regenwouden nog beperkt. Denk aan onomkeerbare schade aan planten en oogstverliezen. Om zulke gevolgen te voorkomen, activeren planten mechanismen om te overleven. Transpiratie wordt beperkt en dat beïnvloedt de lokale, regionale en globale water- en koolstofcyclus.

Het was al bekend dat radartechnologie op dit terrein waardevolle informatie kan leveren. Dat heeft met name te maken met de diëlektrische eigenschappen van vegetatie (hierbij speelt polarisatie een overheersende rol). Deze eigenschappen zijn weer voornamelijk afhankelijk van het watergehalte. De hypothese is dat radarweerkaatsing gevoelig is voor waterstress in vegetatie, maar tot nu toe waren er niet genoeg observaties om deze aanname te testen. Van Emmerik heeft de effecten van waterstress op diverse schalen bestudeerd, van individuele bladeren tot tropische regenwouden. Uit zijn onderzoek blijkt dat watertekort in vegetatie leidt tot significante veranderingen in watergehalte en diëlektrische eigenschappen van planten en daarmee tot waarneembare verschillen in radarweerkaatsing.

Om te weten of metingen echt kloppen, moet niet alleen vanuit de lucht maar ook op de grond worden gemeten. Een praktisch probleem is dat meetinstrumenten duur zijn of bomen kunnen beschadigen. Van Emmerik heeft als goedkoop alternatief versnellingsmeters gebruikt. De sensoren zijn op bomen in het Braziliaanse Amazongebied geplaatst om over langere tijd boombewegingen te meten. Deze bewegingen blijken gevoelig te zijn voor de boommassa, de hoeveelheid water die blijft liggen op het bladerdek en de mate van interactie tussen boom en atmosfeer. Ook was er een duidelijk verschil tussen het natte en droge seizoen te zien; de radarweerkaatsing daalde tijdens deze overgang duidelijk.

De radartechnologie biedt mogelijkheden om waterstress in planten beter te detecteren en te bestuderen, aldus Van Emmerik. Het is hiermee mogelijk om vroege tekenen van waterstress te signaleren en in kaart te brengen wanneer het nodig is om in te grijpen. Dat is belangrijk omdat transpiratie door vegetatie een groot aandeel heeft in de totale verdamping vanaf het aardoppervlak, in tropische regenwouden zelfs meer dan zeventig procent.

Via dit bericht is het proefschrift te downloaden

 

Voor het reageren op onze artikelen hebben we enkele richtlijnen. Klik hier om deze te bekijken.

Typ uw reactie hier...
Cancel
You are a guest ( Sign Up ? )
or post as a guest
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Interessant artikel? Laat uw reactie achter.

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

@Michaël BentvelsenHet onderzoek heeft helaas niet gekeken naar slijtagedeeltjes van banden van het wegverkeer. Was mooi geweest als die ook meegenomen hadden kunnen worden, maar vereist blijkbaar andere analysetechniek.
En hoe zit het dan met de 120 verdwenen bomen aan de zuiderlandsezeedijk/zuidijk bij Oude-Tonge?
Waarom is daar zo niet mee omgaan, ook daar waren vleermuizen en was er landschapswaarden.
En waarom komen er daar geen bomen terug?
@Reintje PaijmansDank voor uw aanvulling. Inderdaad de dennenbossen zijn aangeplant om 'woeste gronden te ontginnen' en voor de productie van hout voor in onze mijnen. Dat was mij bekend.
Zijn de rubbers afkomstig van slijtage van autobanden dat via de lucht als fijnstof en afspoeling van de weg in het oppervlaktewater terecht komt. Bandenslijpsel is volgens mij een onderschat milieuprobleem qua milieuimpact. Wel allemaal gillen als er rubberkorrels op de sportvelden (wat spoelt daar niet van uit) liggen waar de kindjes aan bloot staan, maar ondertussen zelf rijgedrag niet aanpassen.
Goed dat dit onderzoek gedaan wordt. Eerlijk gezegd valt de concentratie van 1 deeltje per liter mij alleszins mee. (Eerdere berichten spraken soms over duizenden deeltjes per liter.)
Wat natuurlijk geen reden is om dit probleem te relativeren. Zelf ben ik nog steeds regelmatig verbijsterd over de hoeveelheden zwerfplastic, (maar ook blikjes en ander verpakkingsmateriaal) die ik in allerlei wateren aantref.
Daarnaast ben ik erg benieuwd wat dit onderzoek oplevert in relatie tot kleine rubberdeeltjes van autobanden.

Zelf reageren? Dat kan onder alle artikelen met een Mijn H2O/KNW account.