0
0
0
s2smodern

In Polen is gekozen voor een unieke aanpak van de verandering van het klimaat: de 44 steden met meer dan honderdduizend inwoners gaan gezamenlijk deze uitdaging te lijf. Arcadis staat hen met raad en daad bij. De ontwerp- en consultancyorganisatie past de methode The Resilient Pathway toe, waarbij integrale oplossingen vooropstaan.

De Poolse steden krijgen in toenemende mate te maken met vooral waterproblemen als gevolg van de klimaatverandering, zoals hevige buien, overstromingen en in bergachtig gebied modderstromen. Daarin verschilt hun situatie niet van die van veel andere Europese steden. Wel hoe de overheid dit aanpakt, vertelt David van Raalten, Europees directeur water management van Arcadis. “In Polen moeten de steden van ver komen. Daarom heeft de regering besloten de stedelijke klimaatproblematiek als één groot project op te pakken. Dat zie je wereldwijd nergens anders.”

Van Raalten is in zijn nopjes met de opdracht die twee jaar duurt. “Het geeft een enorme boost aan onze water- en milieutak in Polen. Onze mensen daar worden er heel vrolijk van. We kennen de situatie erg goed, omdat we in het land meerdere kantoren hebben. Dat heeft natuurlijk geholpen met het binnenhalen van de opdracht, in combinatie met onze mondiale expertise bij de aanpak van klimaatverandering.”

Arcadis werkt met een aantal Poolse kennisinstituten samen in een consortium. De opdracht levert ongeveer 30 miljoen zloty op, omgerekend 6 miljoen euro. Van Raalten: “Een zeer groot bedrag, zeker gezien de lagere tarieven in Polen. Daarvan gaat een kwart naar Arcadis. Het is onze grootste klus voor klimaatadaptatie in de wereld.”

Regionale teams van Arcadis gaan ieder een aantal Poolse steden adviseren. Zij gebruiken de methode The Resilient Pathway, die de ontwerp- en consultancyorganisatie al toepast in onder meer Boston, Pittsburgh en Vejle. “Deze steden zijn enthousiast hierover”, zegt Van Raalten. “Het barst van de goede technologische oplossingen, dat is het probleem niet. Het grote voordeel van onze benadering is de integrale blik: wat zijn goede oplossingen voor de klimaatproblematiek in het kader van de bredere stedelijke opgaven? Het gaat om slimme combinaties waarmee onnodige kosten worden voorkomen.”

De methode bestaat uit vijf fasen: ‘scoping’, ‘optioneering’, stellen van prioriteiten, vastleggen van afspraken in een contract en uitvoering. Vooral in de eerste twee fasen zit volgens Van Raalten de meerwaarde. “Bij ‘scoping’ gaat het nadrukkelijk om het in kaart brengen van verandermomenten en de mogelijkheden die ze bieden. Je betrekt gelijk alle relevante partijen erbij. ‘Optioneering’ houdt in dat je met een grondige aanpak opties uitwerkt en ook goed kijkt naar de financieringsmogelijkheden.”

Van Raalten vertelt dat de verandermomenten heel verschillend kunnen zijn. “Bijvoorbeeld onderhoud van de riolering of beleid van het stadsbestuur voor een groene stad. Daaraan worden meteen water- en andere klimaatmaatregelen verbonden.” Van Raalten vindt dat in Nederland gemeenten, provincies en waterschappen hierbij veel kansen laten liggen. “Dit blijkt uit een onderzoek dat we in november 2016 hebben gepubliceerd. Slechts ongeveer de helft van de decentrale overheden neemt maatregelen voor klimaatadaptatie mee bij onder andere nieuwbouw en geplande werkzaamheden.”

Meer informatie over de houding van Nederlandse overheden.

 

Voor het reageren op onze artikelen hebben we enkele richtlijnen. Klik hier om deze te bekijken.

Typ uw reactie hier...
Cancel
You are a guest ( Sign Up ? )
or post as a guest
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Interessant artikel? Laat uw reactie achter.

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

Ach ach....wat een idioterie 'op het IJsselmeer kan t behoorlijk spoken', dus dempen we de boel????
Duizenden en duizenden watersporters weten alles van het IJsselmeer, vissers die er dagelijks hun brood verdienen, weten alles van het IJsselmeer.
Deze flauwekul is gewoon bedoeld om de boel tzt dicht te gooien!!!!
Over het merken van een van deze vissoorten, nl de zeeforel. Op deze vis vist een kleine groep liefhebbers in de voordelta nabij het Haringvliet en Waterweg.
Elk jaar vangen we diverse mooie vissen die natuurlijk worden teruggezet. Misschien kan dit kleine groepje sportvissers op deze manier een grote bijdrage leveren.
Ook in dit waterschap laat het bestuur dus zijn oren hangen naar de boeren. Want waarom wordt er, voordat er een beslissing wordt genomen over het zoutgehalte, wél met hen gesproken en niet met bijvoorbeeld natuurorganisaties?
Hoe moeilijk kan het zijn. Stel de stuwen wat hoger in en het lagere veen komt weer onder water te staan. Kost niks. Scheelt al wel gelijk veel aan het inklinken van het veen en de uitstoot van CO2. Misschien moet de tractor dan wat lichter worden of moeten we gewoon het groene hart weer het oerbos van Nederland laten worden. Al die vlakke weilanden met nauwelijks een koe er op is toch ook niks. CO2 uitstoot omlaag door waterpeil omhoog!
@Pieter den Besten Interessante conclusies naar aanleiding van onderzoek naar governance Marker Wadden. Cultuurverschillen van organisaties kunnen bijdragen aan beter resultaat van samenwerking. Samenstelling van het projectteam is doorslaggevend, dat is ook mijn ervaring bij complexe inrichtingsvraagstukken, waarbij niet het van belang is een koppeling tussen theorie en praktijkkennis te maken. Ik hoop dat de conclusies voor betere governance bij andere inrichtingsprojecten opgevolgd worden, zodat er nog betere resultaten gerealiseerd kunnen worden.

Zelf reageren? Dat kan onder alle artikelen met een Mijn H2O/KNW account.