secundair logo knw 1

In Polen is gekozen voor een unieke aanpak van de verandering van het klimaat: de 44 steden met meer dan honderdduizend inwoners gaan gezamenlijk deze uitdaging te lijf. Arcadis staat hen met raad en daad bij. De ontwerp- en consultancyorganisatie past de methode The Resilient Pathway toe, waarbij integrale oplossingen vooropstaan.

De Poolse steden krijgen in toenemende mate te maken met vooral waterproblemen als gevolg van de klimaatverandering, zoals hevige buien, overstromingen en in bergachtig gebied modderstromen. Daarin verschilt hun situatie niet van die van veel andere Europese steden. Wel hoe de overheid dit aanpakt, vertelt David van Raalten, Europees directeur water management van Arcadis. “In Polen moeten de steden van ver komen. Daarom heeft de regering besloten de stedelijke klimaatproblematiek als één groot project op te pakken. Dat zie je wereldwijd nergens anders.”

Van Raalten is in zijn nopjes met de opdracht die twee jaar duurt. “Het geeft een enorme boost aan onze water- en milieutak in Polen. Onze mensen daar worden er heel vrolijk van. We kennen de situatie erg goed, omdat we in het land meerdere kantoren hebben. Dat heeft natuurlijk geholpen met het binnenhalen van de opdracht, in combinatie met onze mondiale expertise bij de aanpak van klimaatverandering.”

Arcadis werkt met een aantal Poolse kennisinstituten samen in een consortium. De opdracht levert ongeveer 30 miljoen zloty op, omgerekend 6 miljoen euro. Van Raalten: “Een zeer groot bedrag, zeker gezien de lagere tarieven in Polen. Daarvan gaat een kwart naar Arcadis. Het is onze grootste klus voor klimaatadaptatie in de wereld.”

Regionale teams van Arcadis gaan ieder een aantal Poolse steden adviseren. Zij gebruiken de methode The Resilient Pathway, die de ontwerp- en consultancyorganisatie al toepast in onder meer Boston, Pittsburgh en Vejle. “Deze steden zijn enthousiast hierover”, zegt Van Raalten. “Het barst van de goede technologische oplossingen, dat is het probleem niet. Het grote voordeel van onze benadering is de integrale blik: wat zijn goede oplossingen voor de klimaatproblematiek in het kader van de bredere stedelijke opgaven? Het gaat om slimme combinaties waarmee onnodige kosten worden voorkomen.”

De methode bestaat uit vijf fasen: ‘scoping’, ‘optioneering’, stellen van prioriteiten, vastleggen van afspraken in een contract en uitvoering. Vooral in de eerste twee fasen zit volgens Van Raalten de meerwaarde. “Bij ‘scoping’ gaat het nadrukkelijk om het in kaart brengen van verandermomenten en de mogelijkheden die ze bieden. Je betrekt gelijk alle relevante partijen erbij. ‘Optioneering’ houdt in dat je met een grondige aanpak opties uitwerkt en ook goed kijkt naar de financieringsmogelijkheden.”

Van Raalten vertelt dat de verandermomenten heel verschillend kunnen zijn. “Bijvoorbeeld onderhoud van de riolering of beleid van het stadsbestuur voor een groene stad. Daaraan worden meteen water- en andere klimaatmaatregelen verbonden.” Van Raalten vindt dat in Nederland gemeenten, provincies en waterschappen hierbij veel kansen laten liggen. “Dit blijkt uit een onderzoek dat we in november 2016 hebben gepubliceerd. Slechts ongeveer de helft van de decentrale overheden neemt maatregelen voor klimaatadaptatie mee bij onder andere nieuwbouw en geplande werkzaamheden.”

Meer informatie over de houding van Nederlandse overheden.

 

Typ je reactie...
Je bent niet ingelogd
Of reageer als gast
Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

Laat je reactie achter en start de discussie...

(advertentie)

Laatste reacties op onze artikelen

De term richtlijn is hier onjuist. Het gaat om een richtsnoer (guidance document). Een richtlijn heeft de status van wetgeving, een richtsnoer niet. Verder prima initiatief. 
@A.VosZo voelt het wel soms, he?  Maar met naar elkaar wijzen en zeggen 'zolang hij niet iets doet, doe ik ook niets' komen we niet verder. We zijn helaas niet zo braaf, NL heeft zelfs de rechter nodig gehad om ons te dwingen ons afgesproken huiswerk te doen. (Urgenda)

Misschien sneller de dijken ophogen. Al stoot ons landje geen CO2 meer uit, en rijden we allemaal elekritisch, weinig vee, geen gas meer, geen hout stook, dan nog blijft de zeespiegel stijgen - niet iedereen is zo braaf als wij zijn.
In 100 jaar slechts 25cm liniair en geen 200cm dat is eindelijk goed nieuws!!

Dan kunnen we dus ook mest drogen en het gedroogde gedeelte terugvaren naar Zuid Amerika alszijnde stikstof.